Ezan: “Büyük bir sorun”

Arslan Tekin ezan ve sâlâ konusunda bir yazı yazmış. Türkiye’nin başına gelmiş gelecek bütün kötülüklerin kaynağı ezan olduğuna göre bu yazıyı dikkatle okumak gerektiğini düşünüyorum.

 * * *

İnsanlar ezan hakkında ne düşünüyor?

Çoğunluk ezanı duymuyor bile çünkü çoğunluğun namazla bir işi yok. Ezanı kafalarından silmişler; ezanı arka planda devamlı tekrarlanan kaçınılmaz bir gürültü kirliliği olarak görüyorlar. Türkiye’de yaşamak için katlanılması gereken bir musibet. Arapların Türklerin başına sardığı bir Arap propagandası.

Evet, ezan bir Arap propagandasıdır. Laiklik ise dinin özelleştirilmesidir. Dinin özelleştirilmesi demek, toplumsal alanların dinî öğelerden tamamen temizlenmesi demektir. Laikliği benimsemiş bir ülkede —anayasasında laiklik ilkesi olan bir ülkede— ezan okunamaz. Herkesin inancı bireyseldir. Devletin dini yoktur. Dinî ritüeller toplumsal alanlarda icra edilemez.

Sizin böyle düşünmediğinizi biliyorum (yazıyı yazan Arslan Tekin beye hitap ediyorum). Ama yine de ezan konusunda yazdıklarınız için teşekkür ederim. Beni de cesaretlendirdiniz.

Evet, dediğiniz gibi “ezan ruhumuza işlemiş” ve “benliğimiz” olmuş. Peki bu iyi bir şey mi?

Bir Türk olarak, bir Arap propagandasının içimize işlediğini itiraf etmek durumunda kalıyoruz. Ve bundan mutluluk duyuyoruz. Türklük bu kadar mı anlamsızlaştı?

Bence bu çok üzücü bir şey.

Ezanın okunmaması için en önemli sebeplerden biri budur. Ezanın ses kirliliği olduğu o kadar da önemli değildir. Türk ülkesinin ve Türklerin kafalarının yüzyıllardır her gün sabah akşam bir Arap tekerlemesi ile tanımlanması ve Araplaştırılması çok üzücü bir şeydir.

Türklüğün Arabın ezanı ile tanımlanması, Türkler için çok aşağılayıcıdır.

 * * *

Siz de günümüz Türkiyesinde ezanın aşırılığa kaçtığını kabul ediyorsunuz. “Dinde aşırılığa yer yoktur” diyorsunuz.

Ama ezan dinin bir parçası değildir ki. Siz de bunu kabul ediyorsunuz: “Ezan, bir çağrı sadece… Sonradan ihtiyaçtan ortaya çıktı” diyorsunuz.

Ezan dinin veya namazın bir parçası değildir. “Ezanı duymadan kılınan namaz geçerli değildir” diyebilir miyiz? Diyemeyiz. Namazın geçerli olması için ezanı duymak gerekmez.

Ezan dinî değil toplumsal ve siyasi bir olgudur.

Günümüzde ezanın tek bir işlevi vardır o da devletin dinini halka dayatmaktır. Ezan, din ile aldatanların kullandığı en önemli silahtır. Ezanın sahipleri toplumsal alanları ezan yolu ile sahiplenmeye devam etmek için ezanın susmasını istemezler.

 * * *

2016 yılında Anayasa Mahkemesinde ezandan rahatsız olduğunu söyleyen birisinin davası görülmüş. Bu davayı ben sizden öğrendim. Çok ilginç buldum.

Anayasa Mahkemesinin gerekçesini inandırıcı bulmadım.

Anayasa Mahkemesi, “çokluğun müslüman olduğu bir ülkede” hoşgörülü olup “müslüman çoğunluğun” isteklerine uymamız gerektiğini ve bu yüzden ezanın okunması gerektiğini söylemiş. Bu sebeplerden ezanın yüksek sesine alışmalıymışız. Bu doğru değil.

Türkiye’de çoğunluk ismen müslüman olabilir (devletin veritabanında “Dini: İslam” yazan insanlar çoğunlukta olabilir) ama burada önemli olan kimin müslüman olarak etiketlendiği değil kimin ezanı duyup da namaza gittiğidir.

Yaşadığım ilçede ve İstanbul’da yaptığım gözlemlere göre; hiç kimse ezanı duyup da namaza gitmemektedir. 82 milyonluk nüfusun 80 milyonu namaz kılmıyor. Bu bir gerçek. Geriye kalan iki milyonun sürekli namaz kıldığını varsaysak bile —ki bu doğru değil— bu namaz kılan insanlar ezanı duyup da camiye gelmiyorlar; zaten namaz vakitlerini biliyorlar ve ezan okunmadan camiye geliyorlar; abdest alıyorlar ve namazın başlamasını bekliyorlar.

Camiye namaza gelenler bile ezanı duyup gelmiyor.

Ezan boşuna okunuyor.

Devlet 80 milyon insanı inatla ve ısrarla namaza çağırıyor; 80 milyon insan da inatla ve ısrarla ezanı duymazdan geliyor ve namaza gitmiyor. Bu kadar abes ve absürd bir şey olabilir mi?

Öyleyse, önemli olan kimin müslüman olduğu değil, kimin ezanı duyup da namaza gittiği. Türkiye’de ezanı duyup da namaza giden kimse yok.

 * * *

“Dinle ilgisi olmayan ‘rahatsız edici’ sese bir çare bulun dedik… Böyle bir talebi olana yafta hazır: ‘Ezana karşısın!’ Bunun manası: ‘Sen dinsizsin!’”

Ne kadar doğru söylemişsiniz.

Ezanın sahipleri, yani hoparlörleri sonuna kadar açarak mahalleleri “kurtarılmış bölge” yapmak isteyen dinciler ve onların yayın organları “şunun sesini biraz kısın” deyince sizi anında dinsiz ilan edip cihat moduna geçiyorlar. Bu din ile aldatanların hep kullandıkları bir yöntemdir.

 * * *

Diyanet İşleri Başkanı “ezan sesinin rahatsız etmeyecek seviyeye indirileceğini söylemiş. Sokak arası mescitlerde okunmayacakmış…”

Demek ki, Diyanet İşleri Başkanı bile ezanın aşırı yüksek sesle ve çirkin olarak okunduğunu kabul etmiş. Bu laik bir ülke için iyi bir gelişme tabii.

 * * *

Bu okuduklarıma inanamadım.

İktidara yakın, yani “dinci” veya “İslamcı”, hadi, en azından “mütedeyyin” bir politikacı ve yazar, ezanın “büyük bir sorun” olduğunu söylüyor.

Ezan büyük bir sorunmuş!

Bunu söyleyen de dinci birisi!

Ve, halk; dinciler tarafından “ezan düşmanı” ilan edilmekten “korktuğu için” sessiz kalmayı tercih ediyormuş.

Ne kadar doğru.

Ezandan şikayetçi olan birisinin başına gelecekler yabana atılamaz. İnsanlar korkmakta haklı. Medyada linç edilmek bir yana, hedef gösterilip “din düşmanı” ilan edildikten sonra “halkı dinden soğutmaya teşebbüs etmek” gibi absürd bir suçlamayla hakim karşısına çıkartılmayı kim ister ki?

Yani Türkiye’de, zaten namaza gitmeyenleri namazdan soğutmaya teşebbüs etme suçu var!

 * * *

Hepimizin işi gücü var; sakallı cüppeli Araplaşmış mağara adamlarının şeriat hayallerine karşı çıktığımız için hayatımızın normal akışını neden değiştirmek isteyelim ki? Başka bir sürü gürültü kirliliğine zaten katlanıyoruz, ezana da katlanırız olur biter.

 * * *

“Milletin nasıl bizar olduğunu anlayın artık!”

Bizar olmak; tedirgin olmak, bezmiş, bezginlik getirmiş olmak demektir. Ama ezanın insanların üzerindeki etkisi bu kadarla kalmıyor, bir de çaresizliği eklememiz gerekir.

Günde beş defa kulakları tırmalayan, bebekleri uyandıran, sinirleri geren şeye işkence denir. Hayatınız boyunca günde beş defa, isteminiz dışında, size karşı tekrarlanan bir sese Çin işkencesi denir. CİA, FBİ gibi gizli servislerin başarıyla kullandığı bir işkence şeklidir bu.

İnsanlar devamlı tekrarlanan seslere uzun süre dayanamazlar. Ama biz hayatımız boyunca dayanmak durumundayız. Bizi bezdiren bu.

Çaresiz yapan da bu işkenceye karşı çaresiz olmamız. Kime şikayet edeceğiz? Devlet, ezanı bayrakları olarak gören şeriatçıların yanında. Şikayet edebileceğimiz bir mercî yok. Şikayet edenlere karşı cihat ilan ediliyor. İhbar ediliyorlar. Devlet de onlardan intikam alıyor. Çünkü tarikatlar böyle istiyor. Devlet sabaha karşı gelip çocuklarınızın önünde size kelepçe vurup götürüyor. Neden? Türklerin ülkesinde şeriatçı Arap bozmalarının propagandasına hayır dediğiniz için!

Biz de “değmez” deyip çaresizliği tercih ediyoruz.

 * * *

Bu sözlerinize 80 milyonun da katılacağını düşünüyorum:

Üsküdar’da sağa bak cami, sola bak cami! Nağmeli nağmeli öyle ezan okuyorlarki, uzadıkça uzuyor, sesler birbiriyle çarpışıyor.

Hastası var, çocuğu var, insanların uygun olmayan anları var…

Ezan, bir çağrı sadece… Sonradan ihtiyaçtan ortaya çıktı.

Bakalım, Diyanet’in genelgesine imamlar, müezzinler uyacaklar mı?

 * * *

Kaleminize sağlık!

Notlar:

Arslan Tekin’in bahsi geçen yazısı.

Türkiye’nin başına gelmiş gelecek bütün kötülüklerin kaynağı ezan olduğuna göre…

Ezan ve temsil ettiği din…

“Bunun manası: ‘Sen dinsizsin!’”

Dinsiz olsak ne olur? Türkiye’de dinsiz olmak suç değildir. Toplumsal alanlarda dinî ritüeller yapmak suçtur.

Üsküdar’da aşırı nağmeli arabesk ezan.

Diyanet 2017’de ezan desibel ayarlaması yapmış. Uygulanmış mı? Hayır.

Ezan konusunda bilimsel bir araştırma

Ezan konusunda bilimsel ve tarihsel bir araştırma yapmak istiyorum ama karşıma çıkacak bu tipleri görünce keyfim kaçıyor.

Ezan bu çirkinliğin sesli halidir.

Cumhuriyet’i yıkıp şeriat düzenini getirmek istediklerini açıkça belirten bu mağara adamları ile tepişecek enerjiyi kendimde bulamıyorum. Bunlar söze sözle cevap verme alışkanlığında olan insanlar değil. Onlar barış dini İslam geleneğinden geldikleri için söze kılıçla cevap vermeyi bilirler. Söyleyecek sözleri olmadığı için size cihat açarlar. Saldırırlar. Küfür ederler ve sonunda da ihbar ederler.

Ezan hakkında bir araştırma yapılacaksa bir kurum aracılığı ile yapılmalıdır. Bir dernek kurulmalıdır. Bu bile zor gibi geliyor bana. “Gavûr” denen İzmir’de yaşadığım halde, burada bile, ezanın dinin bir parçası olduğuna inanan insanlar çoğunlukta. Bu sebepten hiç camiye gitmeyen insanlar bile ezanın okunmasına karşı çıkmazlar çünkü ezana dinin bir parçası olarak saygı duyulması gerektiğini zannederler.

Ezanı sorgulayan bir insan mağara adamları tarafından “din düşmanı” olarak damgalanacaktır. Mahalle baskısı uygulanacaktır. Bu sebepten insanlar bu gibi konulardan uzak durmayı tercih eder.

Halbuki bizim bakış açımız din düşmanlığı veya İslam düşmanlığı değil. Biz herkesin istediği dine inanmasından yanayız. Yeterki dininizi kendi özel alanınızda uygulayın. Toplumsal alanlar dinden arındırılmalıdır. Laiklik ilkesi bunu gerektirmektedir.

Yani din özelleştirilmelidir. Herkes istediği dini özel hayatında istediği gibi uygulasın. Ama toplumsal alanlar dinden arındırılsın. Kimse din uğruna mahalleleri sahiplenmesin. Kimse Arap dinini bütün Türklere dayatmasın.

Arabın dini bütün Türklere dayatılmaktadır.

Bu mağara adamlarının savunduğu din değil; dinin toplumsal alanda kalması ve bu şekilde dini istedikleri gibi sömürmek, sonra da Cumhuriyeti yıkıp şeriat düzenini getirmek.

Dinciler toplumsal alanları ve mahalleleri ezan aracılığı ile işgal ediyorlar ve laikleri ve Cumhuriyetçileri kendi ülkelerinde yabancılar haline getiriyorlar.

Bir örnek verelim.Bir kafede yandaki masadakiler sigara içip sigara dumanı ile sizi taciz edebiliyorlarsa ve siz buna hiç bir şey diyemiyorsanız, o toplumsal alanın sahibi sigara içenler demektir.

Eğer bir mahallede ezan okunuyorsa ve camiye gitmeyen çoğunluk hoparlörlerle taciz ediliyorsa, o mahalle dincilere ait demektir. Bu bir din savaşı değil; bu bir toprak kavgasıdır. Sınır tanımlama kavgasıdır.

Bunu iyi anlayalım.

Biz ezancı değiliz. Ama mahallemizi ezancılara yani dincilere çok kolay bırakmışız. Tırsmışız. Onlar örgütlenmiş ve kurumsallaşmış. Bizler örgütlenememişiz.

Biz devrimciyiz. Cumhuriyet devrimlerini savunuyoruz. Onlar karşı devrimci. Cumhuriyeti devirip yerine şeriat düzenini getirmek istiyorlar.

Bu siyasi açı. Bir de toplumsal açı var: Bireylerin yaşadıkları ortam onlara nasıl bir yaşam kalitesi sunuyor?

Ezan okunan bir yerde yaşam kalitesi yerlerde sürünüyor demektir. Ezan, okunduğu her yerde yaşam kalitesini düşüren bir Arap propagandasıdır. Türkler kendi ülkelerinde bu Arap propagandasına nasıl tahammül edebiliyorlar? Çünkü herkes ezanın dinin bir parçası olduğuna inandırılmış.

Ezan dinin bir parçası değildir. Bunu böyle bilelim.

Ezan dinin bir parçası olsa bile, Anayasasında laiklik ilkesini temel almış bir ülkede toplumsal alanda dinî bir ritüel olarak ezan okunamaz.

Ezan dinî bir ritüel olarak okunuyor ama dinî bir ritüel değil; Arap sömürgeciliğinin temel propagandası.

Ezan toplumun bir parçası olmuştur.

Ezan ve sembolü olduğu din asırlardır bu toplumun belirleyici bir parçası olmuş. Üstelik egemen güçler ezan ve din sömürücülüğünün tadına varmışlar. İslam gibi batıl bir dine inanan halkın ne kadar kolay yönetilebileceğini anlamışlar ve İslam adına halkı istedikleri gibi güdüyorlar.

Biz ezanın gerçek yüzünü şimdi göstersek bile ezan denen Arap propagandasının Türk yurdundan silinip atılması en azından üç kuşak sürebilir. Gelecek kuşaklara iyilik olsun diye bu girişimi şimdiden başlatmalıyız.

***

Türkiye’de ezan neden okunuyor?

Türkiye’de ezan neden okunuyor? Mısır’da, Arabistan’da, Malezya’da neden ezan okunur diye sormuyoruz. Laik bir ülke olan Türkiye’de neden toplumsal alanda dinî bir ritüel halka dayatılıyor, bunu soruyoruz.

İlgili kimselere ve halka, “Sizce ezan neden okunur?” diye sorarak işe başlayabiliriz.

Bu soruyu kimseye sormadan da cevapları tahmin edebiliriz.

Ezanı okuyan cami görevlisine sorsak ne cevap verir?

“Ben insanları namaza çağırmak için ezan okuyorum” der.

Cami görevlisinin ezan okumaktaki amacı mahalleliyi namaza çağırmak olabilir. Devlet ona insanları namaza çağırsın diye maaş veriyor olabilir.

İmamın ezanı namaza çağrı olarak tanımlaması ve kendisinin de insanlara namaza çağırdığını söylemesi akla yakın gelse bile gözlemler bunu desteklemiyor.

Ezanın işlevi nedir? Ezan neden okunur? diye sorduğumuzda geleneksel ve resmi cevap gerçekten de ezanın mahalledeki müslümanları namaza çağırmak için okunan Arapça bir metin olduğunu söylecektir.

Ezan nedir? Ezanın bir tanımını yapmamız gerekir. Yaparız. Ama önce ezan okunduğunda insanlar namaza geliyor mu ona bakalım. Eğer ezan insanları namaza çağırıyorsa, ezan okunduktan sonra insanların camiye akın akın geldiklerini görmeliyiz. Böyle bir şey görmüyoruz.

Sabah ezanı okunurken camiye gidiyoruz. Etrafımıza bakıyoruz. Camide 3 kişi var. Onlar da ezan okunmadan camiye gelmiş uykusu kaçmış emekli vatandaşlar. Zaten namaz vaktini biliyorlar. Sabahın köründe kalkmışlar sıcak evlerinden çıkıp camiye gelmişler. Ezanı duymaları gerekmiyor. Zaten camideler. Ezan, namaz kılmak için camiye gelmiş insanlar için bile okunmuyor.

Acı gerçek:

Türkiye’de ezanı duyup da camiye gelen tek kişi bile yok.

Zaten ezan en az üç kilometre öteden duyulacak desibelde okunduğuna göre, 3 km ötedeki vatandaşın ezanı duyduktan sonra camiye doğru yola çıkması demek namazı kaçıracağının garantisidir.

Öyleyse, ezan insanları namaza çağırmak için okunmuyor. Ezanı duyup da namaza gelen insan yok.

İmam “namaz uykudan hayırlıdır” diye bas bas bağırıyor ama ekmek parası için günde 16 saat çalışan günümüzün insanı 5 dakikacık fazladan uykuyu namazdan hayırlı görüyor. İnsanlar her sabah bu seçimi yapmaya zorlanıyor. Devlet her gün insanları namaz ile uyku arasında tercih yapmaya zorluyor. Hep uyku kazanıyor. Devlet kaybediyor. Halk mecburen ezana saygısızlık yapmaya zorlanıyor; ezanla uyandırılan insanlar yastığı kafalarının üstüne çekip ezanın bitmesini bekliyorlar.

Namusu ile çalışan emekçi insanlara böyle bir işkence yapmak ve uykusunu bölmek hangi dinin bir parçası olabilir? Allah ezanı, para karşılığı namaz kıldıran imamlar insanları tatlı uykularından uyandırsın diye mi yarattı? Buna inanmak imkansız.

 * * *

Şöyle bir hesap yapalım. Benim bulunduğum ilçede 40 bin insan yaşıyor. Her sabah bu cami görevlisi devletten aldığı maaşın hakkını vermek için 40 bin kişiyi Arapça bağırarak uyandırıyor. Ama nasıl da çirkin bir şekilde bağırıyor! Kelimelerin sonunu uzattıkça uzatıyor. Sanki ezanı en arabesk şekilde okursa cami dolup taşacak. Tam aksi oluyor. Kimse ezanı duyup camiye gelmediği için imam hoparlörün sesini daha da açıyor.

Bütün ilçe sabahın sessizliğinde Arapça bağıran (anıran dememek için kendimi zor tutuyorum) bir Arap bozuntusu tarafından uyandırılıyor. Bu olayın absürtlüğünü insanlar nasıl olur da anlayamazlar!

Namaza gitmeyen 40 bin kişi Arapça namaza çağrılıyor. Her gün. Ve her gün hiç biri namaza gitmiyor. Ertesi gün yine namaza çağrılıyorlar. Yine gitmiyorlar. Hayatları boyunca en yüksek desibelde ve Arapça namaza çağrılıyorlar ve bir kerecik bile olsun namaza gitmiyorlar.

Absürtlüğün tanımını yapmak istesek namaza gitmeyen insanları ısrarla namaza çağırmak olarak tanımlardık.

Bu ne abes bir olaydır. Bu ne kadar gereksiz, lüzumsuz, yersiz ve boş bir ısrardır. Neden? Neden? Neden, namaza gitmeyen insanları ısrarla namaza çağırırsınız? Eyy devlet! Neden namaza gitmeyen insanları hayatları boyunca namaza gitmek için uyandırırsınız?

Para için ezan okuyan imamın her sabah uyandırdığı 40 bin kişiden 39 bin 997’si kendilerini uyandıran imama küfürler edip ve lanet okuyup tekrar uykuya dalmaya çalışıyorlar. O üç istisna kişi de zaten uykusu kaçmış işsiz güçsüz emekli kişiler, ezandan önce kalkıp camiye gelmişler; içerde bağdaş kurmuşlar namaz başlayana kadar ilaç ve hastalık muhabbeti yapıyorlar.

Kimi emekçiler gün ağarmadan kalkıp işe gitmek durumundadırlar. Onlar için de ezan bir çalar saatten başka bir şey değildir. Ezanla kalkarlar ama camiye gitmezler işlerine giderler.

Öyleyse yeniden soralım: Türkiye’de ezan neden okunuyor? Kimse ezanı duyup namaza gitmediğine göre ezan neden okunur?

Oturduğum ilçedeki verileri bütün Türkiye’ye genellersek, 82 milyon nüfusun 80 milyonu namaz kılmıyor ve ezanı duyup camiye gitmiyor. Yani devlet namaz kılmayan 80 milyon insanı ısrarla ve inatla günde beş defa namaza çağırıyor. 80 milyon insan çağrılıyor ama namaza gitmiyor. Bu insanlar hayatları boyunca namaza gitmemişler ve gitmeyecekler. Ama devletin inadı inat; 80 milyon Türkü Arabın ezanı ile taciz etmekten büyük keyif alıyor. Namaza gitmeyen 80 milyonun da inadı inat; onlar da ezanı duymuyorlar bile. Bu konuda bir çok video çektim. Uydurmuyorum. İnsanlar artık ezanı duymuyorlar bile. Peki ezan neden okunur?

Hiç kimse sabah ezanının duyup namaza gitmediğine göre ezan neden okunuyor?

Bu sorunun cevaplarını da tahmin edebiliriz.

1- “Ezan dinî bir yükümlülüktür ve kimse ezanı duyup da camiye gelmese bile ezan okunmalıdır” diyen militan dinci bir grup insan var. Bunlar ezanı, “Muhammed’in ezanı” diye kutsallaştırmışlardır ve ezanı dinin bir parçası olarak görürler. Tabii onlar “Ezan-ı Muhammedî” derler çünkü Arapçamsı bir şekilde ifade ettiklerinde Araptan daha Arapçı olduklarını gururla ifade etmiş olurlar. Yobaz olmanın en önemli şartı Araptan daha Arapçı olmaktır.

2- “Ezan siyasi bir semboldür” diyenler var. Bu görüşe göre, devletin dini İslamdır. Devletin şu anki yöneticileri de dincilerdir ve ezanı dinin ve ülkenin en önemli sembolü yapmışlardır. Bu sebepten onlar ezanı bayrağımız gibi bir sembol olarak tanımlama gayretindedirler ve kısmen de başarılı olmuşlardır. Hatta ülkenin sembolü onlar için önce ezan sonra bayraktır. Onlar önce ezana biyat ederler. “Allah ezanları susturmasın” diye dua ederler. Onlar Arab’ın dinine biat etmişlerdir. Saygıları ezanadır. Bayrak ikinci plandadır.

Öyleyse ezan, devletin kendi dinini vatandaşlara dayatmak için kullandığı bir semboldür. Bir araçtır. Nasıl ki cumhuriyetçiler bayrağa saygı duyarsa, dinciler de ezana saygı duyarlar.

Bundan çıkan sonuç, öyleyse, ezanın işlevi insanları namaza çağırmak değil, devletin dininin bayrağı olmaktır. Bu sebepten devlet ezanını okutmakta ısrarlı olacaktır.

3- “Ezan devletin dininin sembolü olduğu kadar tarikatların, cemaatlerin ve diğer dinî örgütlenmelerin bulundukları mahalleleri ‘kurtarılmış bölge’ olarak tanımlamak için kullandıkları bir araçtır” diyenler de var. Hoparlörü sonuna kadar açıp 5 kilometre kare alandaki insanları Arapça bağırarak yani Arap propagandası yaparak taciz eden Arap sömürgeciliğinin bir ajanı bu işi insanları namaza çağırmak için yapmaz. “Bu mahalle dincilerindir. Buralarda bizim sözümüz geçer. Beğenmeyen çeksin gitsin” demek için yapar.

Başka birkaç soruyu daha not edelim:

Ezanın sahibi kimdir?

Laik bir ülkede ezan okunabilir mi? Veya ezan okunan bir ülkenin laik olduğu söylenebilir mi?

Ezan kutsal bir şey mi?

Kutsalsa neresi kutsal? Kutsal nedir?

Ezan neden hoparlörlerden okunuyor? İmamın şerefeye çıkıp hoparlörsüz okuması gerekmez mi? Bu nasıl “Ezan-ı Muhammedî” oluyor? Peygamberin zamanında ezan hoparlörle okunmuyordu ki. Dine uygun olan hoparlörsüz okumaktır.

Sokaktaki insan ezan hakkında ne düşünüyor? Sormadım ama halkın büyük çoğunluğu batıla inandığı için ezanın da dinin bir parçası olduğuna inanmaktadır.

***

Ezan konusunda aktörler, paydaşlar veya ilgili kişiler ve kurumlar kimlerdir? Bunların bir listesini yapalım.

1- Ezanın sahibi devlettir. Devletin ezanın sahibi olduğunu nasıl anlıyoruz? Devletin memuru, devletin tesislerinde, devletin ezanını okuyor. Demek ki ezanın sahibi devlettir.

2- Ezanın İslam’ın bir parçası olduğunu inananlar. Bu gruba göre “müslüman bir ülkede” ezanın okunması dinî bir zorunluluktur. Ezan dinî bir görevdir ve günde beş defa okunmalıdır. Bunlara ezan polisi de diyebiliriz çünkü kendilerini ezanın koruyucuları olarak tanımlamışlardır. Ezanın uzun uzun ve en yüksek desibelde okunmasını isterler ve bunu istemeyenlere “dinsiz” damgası vurup onlara cihat açarlar. Bunlar kendilerini dinci, İslamcı ve şeriatçı olarak tanımlamışlardır. Araplar gibi giyinirler. Araptan daha Arapçıdırlar. Türkçeyi bile Arap gibi konuşmaya çalışırlar. Cumhuriyet devrimlerine karşıdırlar. Türklüklerini unutup Araplaşmışlardır. Çünkü bir insan Araplaşmadan müslüman olamaz.

3- Bir başka grup da ezanı duymayan ve duysa da aldırmayan ve “böyle gelmiş böyle gider” deyip ezanı kabullenmiş insanlardır. Bu sınıfın çoğunlukta olduğunu düşünüyorum. Bu grup ezanı kaçınılmaz bir gürültü kirliliği olarak kabullenmiştir. Nasıl ki havaalanının yakınlarında yaşayan bir insan uçakların sesini kabullenip alışacaktır; Türkiye’de yaşayan insan da ezan denen gürültü kirliliğini kabullenecektir diye düşünürler. Yani dinin ve ezanın yaydığı doğu usulü kadercilik, eylemsizlik ve şükürcülük tavrını kabul etmişlerdir ve kendilerini sabah akşam taciz eden Arabın ezan dediği gürültü kirliliğini kaderleri olarak kabul etmişlerdir. Ezan, Türkiye’de yaşamanın bir parçasıdır ve kıçını yırtarak Arapça bağıran bir çığırtkanın çirkinliğini Türkiye’de yaşamak için ödenecek bir bedel olarak kabul etmişlerdir. Ne acı değil mi?

4- Başka bir grup da ne camiye gider; ne namaz kılar; ne Araplar gibi giyinir; dinî bayramlarda Ege’ye kaçar; Araplarla bir ilgisi yoktur; her üç kelimesinden biri Arapça değildir; Arap dininin kısıtlamalarına aldırmadan bir Cumhuriyet aydını gibi yaşar… Ama soracak olursanız bu insan bile müslüman olduğunu ve ezanını okunması gerektiğini savunur. Belki “Türkçe okunsa iyi olur” der ama ezanın okunmamasını tasvip etmez. Belki mahalle baskısından korkmaktadır ve ezana laf söyleyecek olsa “dinsiz” diye damgalanacağından korkmaktadır.

5- Başka bir grup insan da —bunlar dinci de olabilir— ezanın hoparlörsüz okunması gerektiğini savunurlar. Bunlara da nostaljik dinciler diyebiliriz.

6- Başka bir sınıf da ezanın hiç okunmaması gerektiğine inanır. Bunlar ezanı Türkiye’nin başına gelmiş bütün kötülüklerin sebebi olarak görürler. Ezanın susturulmasını isterler. Ezancılar ezan susarsa memleketin batacağını iddia ederlerken; ezansızlar ezan okunmadığı zaman Türkiye’nin Türkiye olacağını söylerler.

Türkiye’nin geri kalmasının yegane sebebi ezandır. Ezanın sembolü olduğu dindir.

Gerçi bu konuda eğitimin hakkını yemeyelim. Eğitim denen suç örgütü ve din aldatmacası ülkeyi geri bıraktıran iki ana etkendir. Ezan ülkenin semalarını kirlettiği müddetçe ve eğitim çocukların içindeki cevheri öldürdüğü müddetçe Türkiye “muasır medeniyetler seviyesine” ulaşamayacaktır.

Türkiye’nin Cumhuriyet devrimleri ile başlattığı sanayileşme atağı dine rağmen olmuştur. Dinin ve dincilerin yarattığı yapay ortaçağ gündemleri ile uğraşmak zorunda olmasaydık Türkiye çoktan sanayide çağ atlamış olacaktı. Bizim de dünya çapında markalarımız olacaktı.

Ezan okunduğu müddetçe Türkiye geri kalmaya mahkum olacaktır. Bütün ilerleme dine rağmen olacaktır. Devletin ve insanların enerjilerinin yarısı dinin koyduğu engellerle savaşmaya gidecektir.

Biz bile, yaratıcı bir şeyler yapmak yerine, mağara adamlarının ortaçağ sembolü Arap propagandası ezan hakkında yazı yazıyor olmayacaktık.

Ezan okunduğu müddetçe sokaklar sokak köpekleri ile dolu olacaktır. İnsanlar batıla inanmaya devam edeceklerdir. Araplar gibi, miskin ve kalleş insanlar olarak küçük hesapları için birbirleri ile kavga etmeye devam edeceklerdir. Kimse işini doğru dürüst yapmayacaktır. Dış güçler dini kullanarak insanları istedikleri gibi yönlendirip sömüreceklerdir. Ezan olduğu müddetçe Türk insanı aynı Araplar gibi batılılar tarafından sömürülmeye mahkum olacaktır.

Ezan insanları şartlandırır. Akılları ile oynar. Her gün beş defa aynı Arapça tekerlemeye maruz kalan insanlar giderek akıllarını kaybederler.

Ezanı savunanları bir odaya kapatıp sabah akşam ezan dinletsek bu işkenceye 2 günden fazla dayanamazlar ve delirirler. Aynı işkence bize hayatımız boyunca ağır ağır uygulanmaktadır. Türk insanının bu kadar gerilmiş olmasının temel sebebi ezan işkencesidir. Sürekli taciz edilen insanlar gerilir, gerilir ve sonunda patlar. Her sabah ezanla uyandırılan insanlar hayattan zevk alamaz.

8- Bir de ezanın rahatsız edemediği zenginler sınıfı olduğunu söyleyelim. Bunların yaşadığı sitelerde ve rezidanslarda ezan sesi duyulmaz. Yakınlarda cami yoktur, olsa bile hoparlörün sesi kısıktır. Ezan halk için vardır. Halkın aklı ile oynamak için vardır. Zenginler ezanı ne yapsınlar.

***

Benim düşündüğüm gibi ezan hakkında tarafsız araştırma yapmak çok güçtür. Yukarda bahsettiğimiz dinci militanlar anında size karşı cihat başlatır. Bu dincilerin söze karşı sözle cevap verecek kapasiteleri yoktur. Bunlar İslam geleneğinden gelirler ve söze kılıçla cevap vermeye alışmışlardır. Belki günümüzde kılıç çekip üstümüze yürüyemezler ama yine de saldırırlar. Yazdıklarımıza cevap vermek yerine hakaret ederler, tehdit ederler ve sonunda da ihbar ederler. Yani Araplıklarını yaparlar. Onlardan beklenen de budur.

 * * *

“Ben müslümanım” diyen herkes müslümandır. Yani bir söz söyleyerek insanların din değiştirebileceklerine inanılıyor. Bundan daha batıl ve absürt ne olabilir? “Ben Napolyon’um” diyen insanı tımarhaneye koyuyoruz ama “ben müslümanım” diyen insanın aniden müslüman olduğuna inanıyoruz.

Bazı sihirli Arapça kelimeleri tekrarlayarak müslüman olunuyormuş. Bilim öncesi insanları kelimelerin sihirli gücü olduğuna ve kelimeler ile büyü yapılabileceğine inanıyorlardı. Demek ki aynı inanç hâlâ devam ediyor. Bu devirde Arapça kelimelerin sihirli ve büyülü etkisi olduğuna inanmak nasıl bir zavallılıktır!

***

Ezan bu ülkede çok hassas bir konudur. “Ezan neden okunuyor?” sorusunu soruyorum. Ezanın ne olduğunu anlamaya çalışıyorum. Aslında sonu olmayan ve başarısızlığa mahkum olmuş bir projedir bu. Din ve onun sembolü olan ezan topluma entegre olmuştur ve dine ve ezana inanan ve hayatlarını din ve ezana göre tanımlamış milyonlarca insan vardır.

Türkiye’de ezanın absürtlüğünün anlaşılıp ezan denen şeyden kurtulmak ve ülkeyi bu Arap propagandasından kurtarmak imkansızdır. O zaman neden böyle bir projeye girişip kendimizi üzelim? Asıl absürt olan bu!

 * * *

Zaten ezan konusu bir tanımlama konusudur. Ben tanımlamacılık felsefesine inanıyorum. Her konuya tanımlama ve güç açısından bakabiliriz. Biz eşyaları gördüğümüzü sanırız ama aslında o eşyaları temsil eden kelimeleri birbirimize aktarırız. İki tarafın da aynı kelimeye aynı anlamı mı yoksa başka bir anlam mı yüklediği hiç bir zaman açıkça belirtilmez ve bilinmez ve insanlar farkında olmadan o kelimeyi tanımlamak için birbirleri ile kavga ederler.

Kelimeler ile yazarız. Kelimeler ile konuşuruz. Önemli olan kelimelerin tanımıdır. Kelimelere tanımlayarak anlam verdiğimize göre önemli olan kelimelerin anlamıdır. Yani tanımıdır.

Bütün kavgalar tanımlama kavgasıdır. Ezan konusu da bir tanımlama kavgası olacaktır.

 * * *

Ezanın herhangi bir markadan farkı yoktur. Ezan markasının sahibi kimse markasını koruyacaktır.

Eğer ezanın sahibi ezanı “Muhammed’in ezanı” olarak kutsal bir şey olarak tanımlamışsa; birisi çıkıp da ezanın kutsallığını sorgularsa, ezanın sahibi bundan hiç hoşlanmaz.

Ezanın sahibi devlettir. Çünkü ezan devletin tesislerinde devletin maaşlı elemanı tarafından icra edilen bir şarkıdır. Tabii ezancılar ezanın “şarkı” olarak tanımlanmasına çok kızarlar. Bizi hemen ihbar edebilirler. Ne kadar komik ve absürt bir durum? Ezan bestesi ve güftesi olan ve birisinin hoparlörle okuduğu bir şeydir. Bu tip şeylere “şarkı” denir.

Ama ezan kutsal olarak tanımlanmıştır. O zaman ezan kutsal bir şarkıdır. Ama kutsallık kavramı da zaten çok yanlış anlaşılan bir kavramdır. Ezanın nesi kutsal olabilir? Ezan havada ses dalgalarıdır. Ses dalgalarını mı kutsal olarak tanımlayacağız?

Kutsal bir tanımlamadır. Hiçbir şeyin kutsal olma özelliği yoktur. Hiçbir şey özünde kutsal değildir. Yani hiçbir objenin, hiçbir kavramın kutsal olma özelliği yoktur ve olamaz. Kutsal olarak bilinen her şey kutsal olarak tanımlanmıştır. Bir şahıs veya bir kurum o şeyi kutsal olarak tanımlamıştır. Kutsal olarak tanımlamak demek o şeyin sabit tutulacağı ve saygı duyulacağı demektir.

Kutsal ölçülebilir bir şey değildir. Derecesi yoktur. Birimi yoktur. Kutsal bir tanımlamadır. Bir tanımlamayı kabul edenler çoğaldıkça ve gelecek kuşaklara aktarıldıkça kutsallığı artar ve sanki kendinden kutsal bir şeymiş gibi kabul edilir.

Kutsal olarak tanımlanmış bir şeyi savunmayı hayatlarının amacı olarak tanımlamış fanatik ve militan insanlar vardır. Futbol takımı tutan fanatikler ile dinci militanların hiçbir farkı yoktur.

Din fanatik militanların en çok bulunduğu ve ürediği yerdir.

Onun için ezan konusunda bilimsel, toplumsal ve tarihsel bir araştırma yaptığımızı gören dinciler bize karşı cihat başlatacaklardır.

Fanatik militanın söze söz ile karşılık verme kapasitesi yoktur. Ezan konusunda bilgisi yoktur. İnancı vardır. O inancını savunmaktadır. Bilimsel ve tarihsel deliller onu hiç ilgilendirmez. Sadece bağırmayı ve saldırmayı bilir.

İnanç diye savunduğu da, holdingleşmiş bir tarikatın şeriatçı düzeni getirme kavgasıdır.

Notlar:

Arslan Tekin’in ezan konusundaki yazılarını hayretle okudum. Bu konuda yazdığı için kendisine teşekkür ederim. Demek ki bu konuda düşünen başka insanlar da varmış.

https://www.yenicaggazetesi.com.tr/dibden-ezan-genelgesi-54026yy.htm

Sonunda Resul Tosun dostumuz Diyanet’i dize getirdi. Çünkü o “parti” içinden. Saray Mukîmi’yle başından beri birlikte! Star’da, köşesinde ezan meselesini işledi. Diyanet İşleri Başkanı Resul Tosun’u bir özel toplantıya davet etmiş, ezan sesinin rahatsız etmeyecek seviyeye indirileceğini söylemiş. Sokak arası mescitlerde okunmayacakmış.
Kaynak Yeniçağ: DİB’den ezan genelgesi – Arslan TEKİN

Bu da sâlâ ile ilgili bir yazı:

https://www.yenicaggazetesi.com.tr/bir-de-sala-meselesi-var-54039yy.htm

Bunun adına gürültü kirliliği de diyebilirsiniz. / Lütfen bu konuyu da dillendirin.”
Kaynak Yeniçağ: Bir de salâ meselesi var – Arslan TEKİN

Şeriat düzenine hazırlanıyorlarmış.

Tanımlamacılık felsefesi.

— Her şey tanımlamadır dedik ya. Tanımlarken bir de sınıflandırırız. Tasnif ederiz. Tasnif, aynı cinsten şeyleri gruplandırmak demektir. Yani, her şeyden önce iki şeyin aynı cinsten olduğunu tespit etmemiz gerekir. Hatta çoğu zaman sınıflandırmayı tanımlama zannederiz veya tanım olarak kabul ederiz.

Ben ezanı dinin kutsal bir parçası olarak sınıflandırmadığım için ezanı bilimsel olarak sorgulayabilirim.

Ama ezanı kutsal bir şey olarak sınıflandırmış insanlar ezanın bilimsel olarak araştırılabileceğini reddederler. Çünkü, kutsal, sabit tutulması kabul edilmiş şey demektir. Yani, kutsal olarak tanımlanmış bir şey, sorgulanması yasaklanmış şey demektir. Bilim ise sorgulamak demektir. Kutsal, ise sorgulanamayan şey demektir.

Açıkça görüyoruz işte. Karşımızda bir tanımlama anlaşmazlığı var. Bir kelimenin tanımı (anlamı) üzerinde anlaşamayan iki grup insan var: 1) Şeriatçı karşı devrimci dinciler; 2) Laik devrimci cumhuriyetçiler.

Genel bir kural olarak, tanımlama savaşlarını güçlü olan kazanır. Zaten güçlü olmak demek, tanımlama yapma hakkı olmak demektir.

Bunu çok iyi bilen dinciler, söze söz ile cevap vererek doğru tanımlamayı bulmaya çalışmazlar; örgütlenip güçlenirler ve kendi tanımlarını tek doğru tanım olarak dayatırlar. Onların tanımı Allah tarafından onaylanmış tanım olur. Bir de böyle derler. Allah ile aralarında çok iyi bir iletişim kanalı varmış gibi…

Güçlü oldukları için, ve ezanın sahibi olduklarını düşündükleri için ezanın kutsallığını sorgulayan birisinin kılıçtan geçirilmesi gerektiğini söylerler. Dini korumak için. Ezanın tarihi, amacı, doğru tanımı, onları hiç ilgilendirmez. Güçleri ile kendi tanımlarını dayatırlar.

Bu konuda onların güçlü olduklarını kabul etmeliyiz çünkü onlar devletin resmi ezan tanımını savunmaktadırlar. Arkalarında devletin gücü var.

Eğer güçlü olan istediği tanımı yapabiliyorsa; ki yapabiliyor, biz istediğimiz kadar ezanı bilimsel yöntemlerle sorgulayalım, ezanın yerleşmiş tanımını değiştiremeyiz.

Ama bizim de gücümüz var. Bizimle aynı fikirde olan ve ezanın Arap propagandası olduğunu anlamış, laik, devrimci ve cumhuriyetçi bir kitle var. Bu kitlenin çoğunlukta olduğunu biliyoruz.

Ezan, nüfusun çok küçük bir azınlığı istiyor diye okunuyor.

Ezan, devletin dininin sembolü olduğu için okunuyor.

Fakat ezanı duymak istemeyen çoğunluk sessiz kalmayı tercih ediyor. Bu çoğunluk sessizliğini bozduğunda, Arapçı, şeriatçı azınlığın sesi —ezanla birlikte— kısılacaktır.

— Bir de batılı din sananlar var. İslam’ın batıl olduğunu bilmeden samimi olarak bu alaturka mahalle İslamına inananlar var. Bunlar genelde kadınlardır. Örtünmeyi müslümanlık zannederler. Kurşun döktürürler; mevlit okuturlar; nazara inanırlar; Arapça kelimelerin sihirli gücü olduğuna inanırlar; her eşikten geçerken Arapça bir kelimeyi mırıldanırlar. Bu batıl inanışları din zannederler. Bu kadınlar ezanı dinin temeli sanırlar. Kendileri camiye gitmezler; ezanı da günlerini uygun bölümlere bölen bir çalar saat olarak görürler.

— Burada da açıkça görüyoruz ki, ezan kavgası bir tanımlama kavgasıdır. Ezan kelimesinin kim tarafından nasıl tanımlanacağının bir kavgasıdır. Dikkatinizi çekerim, ezan kelimesini tanımlamaya çalışıyoruz. İşimiz kelimeyle. Kelimenin temsil ettiği bir şey var mı? Varsa o şey nedir? Bilmiyoruz. Bu yanılgı genel bir yanılgıdır. İnsanlar kelimeyi değil kavramı tanımladıklarını zannederler. Halbuki tanımladıkları kelime kavram olur.

Dinciler, ezanın resmi tanımını kabul etmişler. Kendileri yeni bir tanım getirmiyorlar. Yeni bir tanım getirecek kapasiteleri yok. Eski terimi sorgulamadan kabul ediyorlar. Bu yerleşmiş tanımı sorgulayan herkese karşı kendi tanımlarını savunuyorlar. Savunma derken, ezanın eski tanımını sorgulayanları “din düşmanı” ilan edip üstüne çullanıyorlar. Hepsi kalemşör. Gazete sayfalarında, sosyal medyada linç gürühları oluşturup ezanlarını savunuyorlar. İşleri bu. Aslında ezanı kullanarak işgal ettikleri mahalleler ellerinden gitmesin diye savaşıyorlar.

Tanımlama savaşı dedik. Güç kimdeyse onun tanımlaması kabul edilir. Güç devlette. Devletin ezan tanımlaması kabul edilmiştir. Bu değişmez. Hiç kimse bunu değiştiremez. Eğer Cumhuriyetçi, Atatürkçü, laik çoğunluk örgütlenip, devlete “Biz hiç camiye gitmiyoruz; hiç gitmedik; hiçbir zaman da gitmeyeceğiz. Bu şartlar altında bizi neden ısrarla camiye namaz kılmaya çağırıyorsun?” diye soracak olsa, o zaman bu bir başlangıç noktası olabilir. Ama henüz o noktaya bile gelemedik. Cumhuriyetçilerin yani laiklerin bile kendilerin toplayıp ezanın işlevi hakkında devleti sorgulamaları bile üç kuşak alabilir. Onun için biran evvel başlasak iyi olur.

Herşeyden önce ezan denen Arap propagandasının sorgulamanın bir suç olmaktan çıkartılması lazım.

— Resimdeki şeriatçılar hakkında bir yazı: “Tarikat, siyaset, ticaret ağları…” Zülal Kalkandelen.

Kuran’ın Eleştirisi, İlhan Arsel

Alıntılar İlhan Arsel’in Kuran’ın Eleştirisi–3 kitabından:

Batı uygarlığını yaratan bilginlerin ve düşünürlerin tekrar etmekten bıkmadıkları şey hep şu olmuştur ki, insanları fiziksel gelişme olasılığından, yaratıcı zekadan ve düşünme gücünden yoksun bırakan şeylerin başında “kutsal” diye bilinen din kitapları gelir. Nitekim Batı dünyasının ortaçağ karanlıklarından kurtulup uygarlık çağına girebilmelerinin nedeni, Tevrat ve İncil’in … ve benzeri kitapların rehberliği yerine aklın rehberliğini seçmiş olmaktır. Voltaire bunu, “aklın” “Tanrı” ile yer değiştirdiğini söyleyerek özetlemiştir.

İslam dünyası, Batı dünyasının yaptığını yapamadığı (yani vahyin rehberliği yerine akıl rehberliğini seçemediği) içindir ki ortaçağ karanlıklarından kurtulamamıştır.

İlhan Arsel’in bu değerlendirmesi doğru gibi görünse de ben İslam ülkelerini yönetenlerin akıl dışı hareket ettiklerini düşünmüyorum. İslam’ı yönetim biçimi olarak seçmiş ülkelerin yöneticileri gayet akılcı insanlardır. Hem akılcı hem de çok akıllı insanlardır. Halkı uyutmak ve kolayca yönetmek için İslam’ı kullanabileceklerini çok güzel anlamışlar ve İslam’ı halkı sömürmek ve iktidarlarını güçlendirmek için gayet akılcı yöntemlerle kullanmaktadırlar. Onların tanrı fikrini akıl ile değiştirmek gibi bir hedefleri yoktur. Tam aksine halkın ortaçağ karanlıklarında kalmasını ve batıla inanmasını isterler. Bunu da akıl yolu ile yaparlar.

İslam’ı yönetim biçimi olarak seçmiş ülkelerin yöneticilerinin ortaçağ karanlığında kalmış, akıllarını kullanmayan insanlar olduğu doğru değil.

Bir ülkenin teknoloji toplumu olabilmesi için de halkın batıl yerine akla inanması gerekmez. Avrupalı halkın çoğunluğu inanç konusunda hâlâ ortaçağ karanlıklarında yaşamaktadır. Bunu Avrupa halklarının hâlâ ortaçağ dinlerine körü körüne inandıklarından biliyoruz; hâlâ aynı kiliseleri doldurup aynı ortaçağ ritüellerini yapıp duruyorlar. Üstelik ayrı dinden diye komşularından nefret etmeyi ve onları din adına öldürmeyi de hiç unutmamışlar. Bizim buradaki din yobazlarının tıpkısının aynısı orada da var. Bizimkiler çöl Arabı gibi giyinirler, o başka.

Peki dinci yobaz Avrupalı nasıl olmuş da 18. yüzyılda teknolojik gelişmeyi destekleyen bir ortam geliştirebilmiş? Bence bu ayrı bir araştırma konusu. “Avrupalı aniden aydınlandı sonra da görülmemiş bir teknolojik atılım yapıp medeniyetin zirvesine ulaştı” tezi Avrupalının kendi kendini yüceltmek için uydurduğu bir tezdir. Aslında tam tersi olmuştur: Avrupalı teknoloji sayesinde aydınlandı; aydınlandığı için teknolojide ileri gitmedi.

Fakat, Avrupa hâlâ bizlere aydınlanma masalını medeniyete giden tek yok diye satmaya devam eder. “Siz de aydınlanın ve bizim gibi medeni olun” der. Fakat aynı Avrupa bizim din safsataları ile uğraşarak geri kalmamızı ister ve ülkemizde din üzerinden operasyonlar yapar.

Kuran değişimi ve ilerlemeyi engeller, evet, ama nasıl engeller? Kuran bu dünyayı bir sınav olarak tanımlar ve bu dünyada sadece takva puanları toplamak için ibadet etmenizi öğütler. Geri kalan vaktinizde sıcaktan bunalmış çöl Arab’ı gibi yan gelip yatabilirsiniz. Kuran, çöl Arabının aşırı sıcak iklimden ve ona bağlı kültüründen gelen tembelliği ve kaderciliği resmileştirmiş bir yaşam tarzını insanlara dayatır. Kuran, müslümünlıktan önce o bölgede yaşayan Arapların geleneklerinin kitaplaştırılmış halidir. Arap değilseniz Kuran sizi bağlamaz.

Kuran’a inananlar da inanmayanlar kadar akılcı insanlardır. Kuran’a sorgulamadan inanan insanların akılcı yöntemlerden habersiz oldukları hiç de doğru değildir. Onlar akıllarını kullanarak Kuran’a inanmayı seçmişlerdir.

Kuran’a inanmayanların da her şeyi sorgulayan, hiçbir şeye sorgulamadan inanmayan, mutlak akılcı insanlar olduğu da doğru değildir. Onlar da başka konularda sorgulamadan inanmayı seçerler. Herkesin herşeyi sorgulaması imkansızdır. Kuran’a inandığı için akıl denen şeyin ne olduğunu bilmediğini zannettiğiniz insanların, kendi menfaatleri söz konusu olunca akıllarını çok iyi kullandıklarını görürüz. Mesela, para konusuna gelince onlar da herkes kadar akılcıdır. Siz hiç aklını kullanmayan bir din tüccarı gördünüz mü?

Kuran’a bağlı ülkelerin, istisnasız olarak, yeryüzünün en geri kalmış ülkeleri arasında bulunmaları, bunun en açık bir kanıtıdır. İslam ülkeleri tarihi şu gerçeği ortaya vurmaktadır ki Kuran’a bağlı ve saplı kalındıkça ne akılcılığa ulaşmak, ne gerçek anlamda ilim yapmak, ne demokrasi yaratmak, ne insan varlığını değer ölçülerine kavuşturmak ve ne de insanın insana sevgisini oluşturmak mümkündür.

Burada bilim ile teknolojinin aynı şey olmadığını belirtmemiz gerekir. Bilim akademiktir. Tutucudur. Okulcu doktorların akademik kariyer merdivenini tırmanmak için yazdıkları kitaplardan ibarettir. Teknoloji buluşları ise daha çok akademik dünyanın dışında çalışan amatörlerin buluşlarının piyasaya sürülüp halka yayılmasından ibarettir. Teknoloji ekonomi ve para ile ilgilidir; uygulamalıdır, faydacıdır.

Her ne kadar kısa bir dönemi içine alan “İslam uygarlığı”ndan söz edilirse, bu uygarlık Kuran’dan doğma bir şey değildir; Kuran’ın kaynak olarak kabul edilmesiyle ortaya çıkmış değildir. “İslam uygarlığı” Eski Yunan’ın bilim kaynaklarının etkisiyle oluşmuş bir şeydir. Miladi 8. ile 10. ya da 11. yüzyıllar arasında iki yüzyıllık kısa bir süreyi kapsayan bu gelişme, Eski Yunan kaynaklarından yararlanan İslam bilginlerinin “zındık”, “dinsiz” diye ilan edilmeleri, Eski Yunan bilimlerinin terk edilmesi ve bunlar yerine Kuran’ın yeniden kaynak edinilmesi sonucu olarak sönüp gitmiştir. O tarihten bu yana da bir daha canlanamamıştır, çünkü İslam ülkelerine, her ilmin Kuran’da olup tüm gerçeklere ancak Kuran yolu ile gidilebilileceği zihniyeti egemen olmuştur.

Böyle bir zihniyet egemen olabilir ama şeriatla yönetilen ülkeler Kuran’da olmayan yeni teknolojileri alıp kullanmakta hiçbir sakınca görmezler. Şeriat çok elastiktir. Ulema şeriatı istediği yöne çeker ve emrinde çalıştığı egemen güçlerin istediği her anlamı şeriattan çıkartmasını bilir. Bunun örnekleri Osmanlı’da bol bol vardır.

İlginç olan şudur ki, İslam ülkeleri içinde Kuran’a en fazla ve en sadık şekilde bağlı olanlar, en ziyade geri kalmış olanlardır. Bunun böyle olduğunu anlayabilmek için, günümüzde İslam şeriatının en yoğun ve özüne en sadık şekilde uygulandığı ülkelere, örneğin Afganistan, Suudi Arabistan, İran, Pakistan, Sudan vs. gibi ülkelere şöyle bir göz atmak yeterlidir.

Bu ülkeler yarın İslam’ı bırakıp Hıristiyan olsalar yine geri kalırlardı.

Buna karşılık Kuran’ı, yol gösterici rehber ve kaynak olmaktan çıkaran Atatürk Türkiyesi, yirmi otuz yıl gibi çok kısa bir zaman içerisinde uygarlaşma sürecine girmiş ve tüm İslam ülkelerinin önüne geçmiştir.

Doğru. Fakat, “Kuran’ı yol gösterici rehber ve kaynak olmaktan çıkarmak” yetmez. Atatürk bunu bildiği için devrimler yolu ile kurumları değiştirmeyi amaçlamıştır. Yani devletin alışkanlıklarını değiştirmeye çalışmıştır. Dil devrimi ile de halkın okur yazar olmasını sağlamıştır. Ne yazık ki, Atatürk’ün ölümünden sonra İmam Hatipler’in yetiştirip topluma saldığı gerici karşı devrimciler Atatürk devrimlerini geri çevirmeyi başarmışlardır, büyük ölçüde.

Ülkeleri geri bırakan sadece Kuran’a bağlı kalmak değildir. Şeriatla yönetilen bir toplumda, şeriata bağlı olmadan yaşamak isteyenler bastırılır ve etkisiz hale getirilir. Bu dini korumak için yapılmaz; baştaki din tacirlerinin iktidarını korumak için yapılır.

***

Şeriatla yönetilen bir toplum yeni girişimlere açık değildir. Fakat bu şeriat denen şey o kadar elastiktir ki eğer şeriat devletini yönetenlerin teknolojide ilerleme motivasyonu olsa şeriattan yeterli fetvalar çıkartılabilir. İsrail bir din devletidir ve şeriatla yönetilir. İslam şeriatı ile Yahudi şeriatı hemen hemen aynıdır. Ama aynı şeriat Arapların gelişmesini engellerken İsraillilerin teknoloji alanında gelişmelerini engellemiyor.

Kurandaki Arap dünya görüşü Arapça yolu ile dilimize sızdığı için aklımızı da ele geçirmiştir. Hepimiz istesek de istemesek de batıla inanıyoruz. Hepimiz istesek de istemesek de Araplar gibi tembel ve kaderci olmuşuz. Çünkü bunlar artık dilimizde var. (Eğer tembel ve kaderci değilsek, kendimizle ve ortamla zorlu bir savaş vererek kendimizi bu Arap özelliklerinden kurtarmışız demektir.)

Başladığımız bir işin sadece kendi çabamız ve gayretimizle sonuca ulaşacağına inanmayız; ille de “inşallah” deriz. İnşallah diyerek Allah’tan izin almazsak işimizin rast gitmeyeceğine inanırız. Tabii sihirli bir Arapça kelimeyi söyleyerek anında evrenlerin yaratıcısının dikkatini çekeceğine inanmak kadar gülünç ve batıl bir davranış herhalde yoktur.

Maçtan önce bir futbolcu ile röportaj yapılıyor, futbolcu “inşallah kazanırız” diyor. Yani kendi çabaları boşuna. Allah isterse kazanacak; Allah istemezse kazanamayacak. İş adamı “arkadaşlar inşallah ihaleyi alacağız” diyor. Bir yere davet edildiğimizde “kısmetse gelirim” diyoruz. Acaip bir kadercilik. Bu kadercilik Türklere has bir gelenek değil, tamamen Arapların bir geleneğidir.

Artık Arapça batıl kelimeleri kullanmamaya dikkat ediyorum. İnşallah, maşallah, bismillah, vallahi (valla) gibi bizi batıllaştıran kelimeleri kullanmak istemiyorum. Bu kelimeler Araplara kalsın.

Notlar:

— “Batı uygarlığı…”
Batı uygarlığı nedir acaba? Batı’nın kendini yüceltmek ve sömürgelerini küçültmek için uydurduğu bir propagandadır.

— “İslam dünyası…”

Bu nedir? Böyle bir dünya mı var? Türkiye’yi İslam dünyasına dahil etmek çok yanlıştır. Burası şeriatla yönetilen bir ülke değildir.

— “…vahyin rehberliği yerine aklın rehberliği…”
Aslında dine inananlar inanmayanlardan daha yüksek bir zeka seviyesine ulaşmış insanlardır. Yüksek zeka soyutlama gücü ile belli olur. Dini inananların çok yüksek bir soyutlama yeteneği vardır: El İlah veya Allah diye bilinen fakat hakkında 99 isminden başka hiç bir şey bilmediğimiz varsayımsal doğa üstü bir varlığın yolladığı mesajları; masalsı bir varlığın aracılığı ile almış olan; tarih içinde yaşamış gerçek bir kişilik olduğu hiç bir belge ile sabitlenmemiş bir insandan 150 yıl sonra yazılmış bir kitabın içinde yazılanların Allah’ın bire bir hiç değişmemiş sözleri olduğuna inanmak çok yüksek bir soyutlama yeteneği gerektirir.

— “Düşünme gücünden yoksun bırakan…”
Böyle bir genelleme doğru değil. İnsanlar dinin kitabını inanmayı ve sorgulamamayı kendi akıllarını kullanarak seçiyorlar. Aynı insanlar dünyevi konularda herkes kadar akıllarını kullanırlar.

— Biz niye hala Kuran’la boğuşmak durumundayız? Kuran’ın buyruklarının sosyal hayattan tamamen çıkması gerekir.

— Faydalı işler; faydasız işler. Önemli olan faydasız işler yapmaktır. Bu dünya boş olduğuna göre, bu dünyanın doğasına en uygun olan boş işler yapmaktır.

Haddini bildirmenin patentini almışlar

20 yıl sonra olay çok değişik görünüyor. Ecevit haklıymış demek ki!! 15 Temmuz’u daha o zamandan görmüş ve cemaatin meclise sızma komplosunu başlamadan bitirmek istemiş.

Türbancılar Ecevit’in sadece son cümlesini kırpıp alırlar: “Bu kadına haddini bildirin.” Halbuki Ecevit ne demiş bakalım:

Türkiye’de hanımların giyim kuşamına, başörtüsüne, özel yaşamlarında hiç kimse karışmıyor. Ancak burası hiç kimsenin özel yaşam mekanı değildir. Burası devletin en yüce kurumudur. Burada görev yapanlar devletin kurallarına geleneklerine uymak zorundadırlar.

Burası devlete meydan okunacak yer değildir. Lütfen bu hanıma haddini bildiriniz.

Devletin en yüce kurumuna girip devlete meydan okumaya kalkışan birine, haklı olarak, “haddini bildirin” diyor.

Türbancı komplocular Ecevit’in sadece son cümlesini alıp olayı bir kadın özgürlükleri sorunu yapmışlar. Yalan. Özlem Zengin gibi kronik türban mağdureleri de bu yalanı hâlâ satarak milleti kandırmaktadırlar.

Ecevit bu kadının temsil ettiği –piyonu olduğu– cemaatin haddini bildirilmesini istemiştir. Yoksa Merve Kavakçı’nın şahsına ve kadınlığına bir söz söylememektedir.

Eğer o zaman, Merve Kavakçı’ya haddi bildirilerek onu oraya getiren cemaatin haddi bildirilseymiş, 15 Temmuzlar yaşanmazmış. Ecevit milletvekili olurken verdiği yeminin hakkını vermiştir. Hakkını vermek için bu sözleri söylemiştir.

Özlem Zengin ise milletvekili olurken “demokratik ve lâik Cumhuriyete ve Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlı kalacağım” diye şerefi üstüne yemin etmiştir. Özlem Deniz kafasına bir dinî sembol takıp Cumhuriyeti yıkıp şeriatı getirmek isteyen bir cemaatin mecliste sözcülüğünü yapmaktadır. Bu nasıl laik Cumhuriyet’i korumaktır. Özlem Deniz andının gereğini yapmamaktadır.

Ecevit’in sözlerine dikkat edelim:

Türkiye’de hanımların giyim kuşamına, başörtüsüne, özel yaşamlarında hiç kimse karışmıyor. Ancak burası hiç kimsenin özel yaşam mekanı değildir.

Laiklik budur. Laik bir ülkede din sadece ve sadece özel alanlarda varolabilir. Toplumsal alanlarda, siyasi alanlarda, devlet kurumlarında dinî semboller teşhir edilemez.

Fakat kabul etmeliyiz ki, bir Alman projesi olan türban başarılı olmuştur. Türk kadını, özellikle, genç kızlar, ve aptal erkekler kandırılmışlardır. Genç kızlar saçlarını kapatmayı bir özgürlük olarak görmüşlerdir. Halbuki Osmanlı kadınının yüzyıllar süren çarşaftan çıkma savaşını geri çevirmişlerdir. Türkiye’yi 300 yıl geri götürmüşlerdir.

Aptal erkekler ise kadınları din adına kapattıklarını ve kontrol altına aldıklarını zannetmişlerdir. Ne kadar yanılmışlar! Bugün bakıyoruz sözde kapalı kadınlar istedikleri gibi açılıp saçılma yolunu bulmuşlar. Türbanı takıp, cipine atlayıp AVM’lerde marka avına çıkan “mütedeyyin bacılar” 250 milyar avro hacmi olan tesettür sektörünü yaratmışlardır. Hâlâ türbanın din ile ilgili bir şey olduğunu söyleyen Özlem Deniz gibileri kimi kandırıyor acaba?

Türban artık bir moda aksesuarıdır. Her moda gibi de zamanı dolunca yitip gidecektir.

Türban projesinde tek kazanan türbanı Türkiye’ye sokan dış güçler olmuştur. 20 yıldır türbanla uğraşmak yerine Türkiye enerjisini sanayi yatırımlarına harcasaydı şu anda sanayide çağ atlamış olacaktık ve dışa bağımlılıktan kurtulacaktır. Almanlar gülüyor. ABD’nin küresel tekelleri gülüyor. Daha çok dindar olun diyorlar. Ezanı duyamıyoruz; sesini biraz daha açın diyorlar. Mecliste yasa çıkarmak yerine türban kavgası yaparak birbirinizi yiyin diyorlar. Ezan Türkçe mi okunsun, Arapça mı okunsun diye birbirinizi öldürün diyorlar.

Bu kadar zaman kaybına yazık olmuş.

 

 

Halife hazretleri ve Kuran’ın tahrifi

Bakıyorum da yerli ilahiyatçılar o kadar Araplaşmışlar ki, tarihsel gerçekleri göremiyorlar; hiç biri Kuran dediğimiz bugünkü mushafın tahrif edilmiş bir metin olduğunu kabul etmek istemiyor. Halbuki Kuran’ın tahrif edildiğini kesin olarak biliyoruz. Kuran’ı kitaplaştıranlar, Kuran’ın sırasını tahrif etmişlerdir. Kendinde ayetlerin sırasını değiştirme yetkisini bulan birisi, Kuran’a yeni ayetler de ekler, olan ayetleri de çıkartır.

Peygamberin kurduğu İslam dini kime miras kaldı?  Halifelere. Kim bu halifeler? Bunlar insanlıktan nasibini almamış, insan denemeyecek; kadın, çocuk, bebek ayırt etmeden katliam yapan, sahtekar, zalim, adi, ahlaksız ve kötülüğün sembolü olan insanlardı. İnsanlık tarihi aşağılık insanlarla doludur ama bu Arap halifeler gibisi gelmemiştir. Üstelik bunlar azılı Türk düşmanıdırlar. Ama içimizde yaşayan Türk görünümlü bu Arapların ecdadı Türkler değil Araplardır. Onlar böyle görüyor. İslam’ı yaymak için Türkleri katletmişler diyorsunuz, iyi yapmışlar yoksa İslam’ı yayamazlardı diyorlar. Yani, bugünkü İslamcıların da halifelerden farkı yok.

Peygamber öldüğü zaman, o zamana kadar peygambere inmiş olan vahiyler bu aşağılık insanların eline geçiyor. Eğer peygambere ve dine saygınız olsa ne yaparsınız? Kemik parçalarına yazılı olan bu vahiyleri canınız gibi korursunuz. Peygambere vahiy geliyor, o da yanındakilere yazdırıyor. Bundan daha esaslı ve gerçek vahiy yok. İslam dini bu kemik parçalarında saklı. Bugün bildiğimiz tek bir tane orijinal vahiy var mı? Yok. Halifeler hepsini toplayıp yakıyorlar. Kendi menfaatlerine uygun bir Kuran yazdırıyorlar. Peygamberin ölümünden 80 yıl sonra. Diğer bütün Kuranları yaktırıyorlar ve kendi Kuranlarını Allah’ın tahrif edilmemiş hakiki gerçek sözleri diye dünyaya yayıyorlar. Yalan. Propaganda. Üstünde vahiy olan bir tek kemik parçası gösterin? Yok. Bu katliamcı sahtekarlar mı peygambere ve dine saygı gösterecekler. Buna nasıl inanabilirsiniz?

* * *

Şu anda bulunduğum yerde hoparlörlerden ezan okunuyor. Yani bu Türk düşmanı hainlerin tanımladığı Arap dininin temel propagandası Türk halkına dayatılıyor, günde beş defa. Ezan ile, biz bu insan bozuntusu Arap halifelerine onların dini aracılığı ile tapmış oluyoruz.

* * *

Kuran’ın iniş sırasının tahrif edildiğini biliyoruz. Halifeler neden böyle bir şey yapma ihtiyacı duymuşlar acaba?

img_20190811_2221295482285841371149038.jpg
Soldaki sütun surelerin iniş sırasına göre dizilişi. Sağdaki sütun bugünkü mushafın dizilişi. Sarı renkle vurgulanmış alan Medine ayetlerinin kitabın başına nasıl taşındığını gösteriyor.

Yukardaki grafik tahrifin nasıl yapıldığını gösteriyor. İniş sırasını beğenmeyen halifeler başka bir düzenleme yaptırıyorlar. Ne yapıyorlar? Mekke’de inen sureleri, Medine’de inen surelerin arkasına koyuyorlar. Yani Medine surelerini kitabın önüne alıyorlar. Kuran’ı okumak isteyen önce Medine ayetlerini okuyor. Neden?

Sebebi basit. Ayetlerin iniş sebebi ikidir. Başlangıçta vahyin amacı pagan Bedevi kabilelerini tek bir din altında toplamaktır. Bu Mekke’de inen ayetler ile yapılmıştır. Medine ayetlerinin amacı ise başkadır. Artık bir İslam devleti kurulmuştur. Şimdi gereken bu devletin ve İslam toplumunun uyacağı kanunları tanımlamaktır. Medine ayetleri de büyük ölçüde bu amaca uygun olarak inmişlerdir. Tahrifçi halifeler açısından, Mekke ayetleri işlevini tamamlamıştır ve zaman aşımına uğramıştır. Onları kitabın arkasına atmakta bir sakınca yoktur.

Halifeler için Kuran’ın yeni bir işlevi vardır. Artık Arap yarımadası İslam olmuştur. Sıra Arap olmayan komşulara gelmiştir. Bu komşuları İslamlaştırmak için ellerinde bir kitap olmalıdır. Bir torba içine doldurdukları, üzerleri çiziktirilmiş kemik parçaları ile Arap olmayan komşuları aldatmak çok daha zor olurdu. Bunun için Kuran’ı da değiştirdiler. Kuran’ın içine “biz Kuran’ı bir kitap olarak indirdik” anlamına gelen bir sürü ayet eklediler. Bu ayetler indiğinde ortada bir Kuran olmadığına göre —vahiy peyderpey indiğine göre— Kuran’ın kendine bir kitap olarak hitap ettiği ayetler sonradan bu sahtekar halifeler tarafından eklenmiştir.

Demek ki, halifelerin Kuran’ı tahrif ederken iki amaçları vardı. 1. Yasaların olduğu ayetleri ön plana çıkartmak, 2. Arap olmayanları İslamlaştırmak için —yani İslam devletinin sömürgesi yapmak için— vahiyleri bir kitap haline sokmak.

Yerli ilahiyatçılar hala bu tarihin ilk soykırımcılarına saygı göstermeye devam ediyorlar. İsimlerinin önüne “Hz.” gibi saygı ünvanları koyuyorlar? Neden? Çünkü onlar Arap! Bu Araplaşmış Türklere göre, Arapça kutsaldır; Araplar yüce insanlardır; Türk tarihi değersiz, Arap tarihi yücedir. Kabileler arasında Hendek “Savaşı!” gibi küçük tartışmaların en ince detaylarını bilirler ama Kurtuluş Savaşı’mızla ilgili bir şey bilmezler. Bilseler de “keşke Yunan kazansaydı” derler.

Üstelik bugünkü Araplara bakıyorum, hiç de özenilesi bir kitle değil bunlar. Nasıl oluyor da şanlı bir tarihe sahip Türklerin soyundan gelip, Türkiye’de doğmuş insanlar, Türk kimliklerini unutup Arap özentisi olabiliyorlar??

Hem şaşırtıcı hem de çok üzücü.

Notlar:

— “Halbuki Kuran’ın tahrif edildiğini kesin olarak biliyoruz.

Daha doğrusu vahyin tahrif edildiğini biliyoruz.

— “Kuran’ı kitaplaştıranlar…”

Vahyi kitaplaştıranlar demek daha doğru. Kitaplaştırılan vahiydir. Kitaplaştırılan vahiye “Kuran” denmiştir.

Arap milliyetçiliğinin adı: İslam

İlhan Arsel yarım asır önce İslam denen Arap milliyetçiliğinin Türkler üzerindeki yıkıcı, kahredici etkilerini yazmış. Hâlâ değişen bir şey yok. Sadece kötüye gitmişiz.

Özetle:

Arap ırkına mensup olmayan Müslüman uluslar içerisinde bir başka örnek yoktur ki biz Türkler kadar bilinçsizce ve körü körüne, kendini unutup şeriata saplanmış olsun. Bir tanesi yoktur ki biz Türkler kadar, sırf şeriat ruhuna bürünmüş olmak azmiyle kendi benliğini, kendi dilini, tarihini ve ırkî hasletlerini bu uğurda ihmal ve feda etmiş olsun.

Daha uzun olarak:

Bizim “idealistlerimiz”, bilerek veya bilmeyerek Arap milliyetçisinin destekçisidir. Destekçisi olmakla kalmaz ve fakat, Türk’ün, daha ilkokuldan camideki insanına varıncaya dek, Türklüğünden uzaklaştırılmasını, Arap ruhuyla yoğrulmasını, Arap’ın dili, tarihi ve gelenekleriyle eğitilmesini görmezlikten gelir, Türk’ün Türklük duygularını Şeriat’ın Arap kardeşliği safsatalarıyle, Türk’ün öz ve güzel dilini Şeriat dili Arapçadır bahaneleriyle, Türk’ün gerçekten övünebilecek birçok geleneklerini Arap’ın çöl gelenekleriyle ne duruma getirildiğinden habersizdir; ya da bunu önemsiz bulur. Öylesine fanatik ve öylesine bilgisiz eğilimlerdedir ki, bizim din adamımız ve şeriatçımız, Türk’ün çıkarlarına uygun olanı değil, şeriat ruhuna uygun olan ne varsa onu yapmaya çalışır. Düşünmez ki, şeriata her uygun düşen şey Türk’e ve Türklük benliğinin gelişmesine uygn değildir ve olmamıştır. Geçmiş yüzyıllar bunun böyle olduğunu gösteren örneklerle doludur. Tekrar ve tekrar söylemekte olduğumuz ve söyleyeceğimiz gibi, Arap milliyetçisi, sırf kendi çıkarları nedeniyle, Arap milliyetçiliğini icabında İslam’a uygun ve onunla bağdaşır gibi kabul eder ya da İslam’ın dışında olsa da onu yürütmeye gayret eder de bizim din adamlarımız, yazarlarımız ve aydınlarımız, Türk’ün ulusal benliğine kavuşmasını sağlayabilecek her şeye, şeriata aykırıdır, diye karşı koyar ve karşı koyarken de, üstelik kendi aklına, kendi düşünce biçimine dayanarak değil, fakat Arap’ın aklına ve Arap’ın telkin ve önerilerine göre davranır. Arap milliyetçisi, “milliyetçilik” eğilimlerini kendi bakımından İslam’a uygun bulur ya da gerektiğinde İslam’la bağdaştırır, ama kendinden gayri (yani, Arap olmayan) Müslüman toplumların ve özellikle Türklerin milliyetçilik akımlarını (ya da ulusal benliğin gelişmesine müncer olabilecek davranışları) ve bu arada ibadetin Türkçe yapılması, Kuran’ın Türkçeye çevrilmesi… vb. gibi girişimleri dinsizlik ve İslam’a aykırı davranışlar olarak suçlar ve önlemeye çalışır. Ve bunu yaparken de her türlü “etik”kuralları çiğnemekten, her türlü iftira, yalan ve kandırmalardan geri kalmaz.

1921 yıllarında ünlü Arap milliyetçisi Muhammed Raşid Riza’nın Türk ozanı Mehmet Âkif’e, Kuran’ın hiç bir şekilde Türkçeye çevrilemeyeceğini; hem de Kuran’dan vb. kaynaklardan (örneğin, İmam Hanefi’den) kanıtlar getirmek suretiyle izaha çalıştığı sıralarda Kuran’ı İngilizceye çeviren bir İngiliz’e, yine aynı kaynaklardan kanıtlar getirerek bunda hiçbir sakınca olmadığını ve Kuran’ın başka dillere pekala çevrilebileceğini söylemesi ve bunu desteklemesi çeşitli pek çok örneklerden bir tanesidir. Sırf Batı ülkelerinin (ve örneğin İngilizlerin) desteğine sahip olarak Türk’e karşı mücadeleye devam edebilmek amacıyla Arap’ın bu nitelikteki tutumu son 150 yıl boyunca adeta gelenek haline girmiştir. Arap ırkına mensup olmayan Müslüman uluslar içerisinde bir başka örnek yoktur ki biz Türkler kadar bilinçsizce ve körü körüne, kendini unutup şeriata saplanmış olsun. Bir tanesi yoktur ki biz Türkler kadar, sırf şeriat ruhuna bürünmüş olmak azmıyle kendi benliğini, kendi dilini, tarihini ve ırkî hasletlerini bu uğurda ihmal ve feda etmiş olsun.

Mısır ve Pakistan gibi ülkelerin XX. yüzyıl içerisindeki yaşantılarının incelenmesi bu konuda yeterli fikir verecektir.

Ve işin acıklı olan yönü şudur ki, bizi bu, “Kendi kendini inkâr” yoluna götüren nedenler İslam tarihi boyunca Arap düşünür ve yazarların Türk hakkında geliştirdikleri görüşlerin şeriat eğitimi kılığı altında Türk’ün kafasına ve ruhuna işlenmesinden doğmuştur. Bu görüşleri Türk, kendi din adamının bunca yüzyıllık bilgisiz ve ilgisiz tutumu, hain ve bağnaz gayretleri nedeniyle, hiç eleştirmeden, akıl, mantık ve müspet bilgi süzgecinden geçirmeden, olduğu şekilde ve sanki bütün bunlar salt gerçek şeylermiş gibi benimsemiş ve bu yüzden de kendi ulusal benliğinden olmuştur.

Türk’ü bu korkunç karanlıktan ve bilgisizlikten (cehaletten) kurtarmak için ona, onun hakkında söylenmiş ve söylenmekte olan her şeyi, velev ki bunlar haksız olsun, acı ve kahredici olsun, evet her şeyi tanıtmak ve ortaya vurmak şarttır. Şart değil, ulusal bir görev ve zorunluluktur.

Notlar:
— Alıntılar İlhan Arsel’in Arap Milliyetçiliği ve Türkler adlı kitabından alınmıştır.

— İlhan Arsel’in “idealistlerimiz” dediği kimlerdir? Herhalde “aydınlar” kesiminden bahsediyor. Ama artık ülkede Türk olduklarını unutup Araplaşmayı tercih etmiş bir kesim var. Bunlara siyasi islamcılar diyoruz. Bu kesim artık Cumhuriyet düşmanı olduklarını ve Cumhuriyeti yıkıp şeriat düzeni getirmek istediklerini gizlemiyorlar. Cumhuriyet düşmanı, şeriatçı, Araplaşmış Türklere bir örnek olarak bu bayanı gösterebiliriz.

Dindan çıkmanın en kolay yolu…

Kuran-oku

O zaman insanın hayvan gibi yaratıldığı varsayılır ki, bu gerçek olmaz.

Bence, yaradılış açısından, insan da bir hayvandır. Tek fark, insan dili olan hayvandır.

Iyilige ve kötülüğe doğru hareket etme özgürlüğü sadece insandadır.

İyilik ve kötülük kavramlarını insan yaratmıştır. Bu kavramlar dilin yan ürünleridir. Evrensel iyi ve evrensel kötü yoktur. Her açıdan iyi; her açıdan kötü yoktur. İyi ve kötü bakış açısına göre değişir.

İnsanın “hareket etme özgürlüğü” olduğu tartışmalıdır. “İnsanın hür iradesi var mıdır?” sorusu en eski sorulardan biridir.

Hayvanlar  ise kendilerine verilmiş bir formül üzere yasarlar.

Nasıl bir formül bu? Hayvanlar da insanlar gibi bazı kararlar vererek yaşamlarını sürdürmeye çalışırlar. Memelilerin kararları bağırsaklarda verilir. İnsanda da bu böyledir; kedilerde de. Kedilerin dili olmadığı için bilinci de yoktur yani kendinin farkında değildir. Etrafı ile bütünleşmiştir. Doğayı dil filtresinden algılayan insan ise etrafına (ve kendine) yabancılaşmıştır.

Kurani tekrar tekrar okuyup genel anlam bütünlüğüne vakıf olmak  lazım.

Bu konuda size katılmıyorum. Kuran’ı tekrar tekrar okuyarak anlam bütünlüğüne varamazsınız. Tam aksine; anlam bütünlüğünü kaybederseniz. Haritada net bir çizgi olarak görünen bir sahil çizgisinin gerçek hayatta nasıl olduğunu görmek için sahile giderseniz, sahilin bir çizgi olmadığını görürsünüz. Sahile yaklaştıkça çizgi özelliği kaybolur. Aynı şey Kuran’ın anlamına yaklaştıkça da geçerlidir. Kuran’ı anladıkça, anlamsızlaşır.

* * *

İlk okuyuşta, Kuran hakkında hiçbir şey bilmiyorsunuz. İlk okuyuşu bitirdiniz ve bir anlam edindiniz.

İkinci okuyuşunuzda, Kuran’ı ilk edindiğiniz anlama göre yorumlayacaksınız. Yani her okuyuşta, yeni bir Kuran okumuş olacaksınız çünkü anlam Kuran’ın metninde değil, okuyandadır.

Üçüncü okuyuşta anlam derinliğiniz daha da arttı. Aynı sahildeki gibi, yakınlaştıkça, net olarak anladığınızı sandığınız ayetler iyice bulanıklaşacak. Tek anlam göremeyeceksiniz; anlam yelpazesi göreceksiniz.

Her okuyuşunuzda Kuran’ın anlamı berraklaşmayacak, tam aksine giderek daha da bulanık olacaktır.

Sonra bakacaksınız ki Kuran’ı Türkçe okumak yetersiz kalıyor.

Kuran’ı ana dilinde anlamak için Arapça öğrendiniz. Bu sefer de yepyeni anlamlar karşınıza çıktı. Her Arapça kelimenin onlarca anlamı var. Bu anlam bolluğundan bir anlam seçebilmek için bu sefer de Kuran alimlerinin bin senedir yazdığı ciltler dolusu yorumları okudunuz. Hadislere daldınız. Derinlere indikçe Kuran bilginizin azaldığını gördünüz.

Demek ki, Kuran’ı hiç okumadan inanan insan Kuran’ı en iyi anlamış olandır.

Üstelik Kuran’ı hiç okumadan inanmak çok daha akıllıcadır. Çünkü ihmal ettiğimiz bir şey var: zaman.

Yukarda anlattığımız gibi, Kuran’ı hakkını vererek okumak için bütün hayatınızı Kuran’a vermeniz gerekir; başka bir şey yapmaya vaktiniz kalmaz. Yaşamaya vaktiniz kalmaz. Nasıl para kazanacaksınız? Ailenize nasıl vakit ayıracaksınız?

Kuran’a hayatını vermiş ilahiyatçılar var. Siz hiç Kuran’ın tamamını anladığın söyleyen bir ilahiyatçı gördünüz mü? Olamaz. Kuran’a ne kadar yakınlaşırsanız o kadar içinden çıkılmaz olur.

Daha da önemlisi, Kuran’ı okuyup anladıkça Kuran’ı sorgulamaya başlayacaksınız. Mesala, Ahzab 53’ü defalarca okuyarak ne kazanmış olacağınızı kendinize sormaya başlayacaksınız. “Bu bütün insanlık için indirilmiş bir kitap mı? yoksa Bedevi’ler için yazılmış bir adabı muaşeret el kitabı mı?” diye sorgulayacaksınız, ister istemez.

Kuran’ı anlayarak tekrar tekrar okumak dinden çıkmanın en kısa yoludur. İslam denen Arap boyunduruğundan kurtulmak için Kuran’ı anlayarak okumak yeterlidir.  Kendine saygısı olan ve aklını kullanabilen hiçbir Türk Kuran’ı anlayarak okuduktan sonra İslam dininde kalamaz.

Notlar:

Kuran’ı anlamadan okuyanlar (veya okumadan inananlar) Kuran’ı en iyi anlayanlardır.