Cehennem odunu

Nisa Suresi’nin 34. ayeti asırlardır tartışma konusudur. Bu ayette karılarınızı dövün diyor mu demiyor mu? Ben Sayın araştırmacı yazar Cengiz Özakıncı’nın incelemesine katılıyorum. Fakat Nisa 34’ün bir yorumu daha olabileceğini düşünüyorum.

Unutmayalım ki, bu dünyada bir imtihandan geçiyoruz. Bu sebepten, Kuran’da Nisa 34’ü okuyup, onu karısını dövmek için bir mazaret olarak kullanan bir adam yargı günü bir sürprizle karşılaşabilir. Şöyle bir konuşma geçebilir, karısını döven erkekle soruları soran melek arasında:

MELEK: (Amel defterine bakarak) Karını dövmüşsün. Geç şu kuyruğa.

ADAM: (Korku içinde) Ama orası Cehennem kuyruğu.

MELEK: Doğrudur. Senden zayıf ve suçsuz birisine ego tribi yapıp vurmuşsun. Cezanı çekeceksin.

ADAM: Ama Kuran’da karılarınızı dövebilirsiniz diyor. Bana itaatsizlik yaptı. Ben de önce yatakları ayırdım. Sonra sözle uyardım. Yine aynı şekilde devam ettiği için de vurdum. Suçsuzum. Kuran’ın dediğini aynen uyguladım.

MELEK: Ey gafil! Biz seni dünyaya imtihan etmek için yolladık. Nisa suresini de senin gibi içi bozuk insanları denemek için yolladık. Sen sınavdan geçemedin.

ADAM: Ne yapmalıydım?

MELEK: Önce insan olmalıydın. Sen yobaz olmuşsun ama insan olamamışsın. Önce insan olacaktın. Kuran’ın en temel mesajı budur. Eğer insan olabilseydin senden zayıf ve müdafaasız bir insana zarar vermezdin. Yallah cehenneme!

ADAM: (Zebaniler tarafından cehennem kuyruğuna sürüklenir) Tövbe! Tövbe! Vallahi billahi çok pişmanım… Acıyın bana… Karım bir şeytanmış kendisini dövdürerek beni cehennemlik yapmış…

MELEK: Hala adam olamamış bu odun… Atın cehennemin dibine…

Notlar:

— Cengiz Özakıncı, “Kuran’da ‘Kadını dövün’ buyruğu yok

— Kuran’da “Cehennem odunu”: 

Enbiya 98. Hiç şüphesiz siz ve Allah’tan başka kulluk ettikleriniz cehennem odunusunuz. Siz oraya varacaksınız.

Cin 15. “Hak yoldan sapanlara gelince, onlar cehenneme odun olmuşlardır.”

Tebbet 5. Boynunda bükülmüş hurma liflerinden bir ip olduğu halde sırtında odun taşıyarak karısı da (o ateşe girecektir).

Çok yorum kaldıran laflar…

okulcu

Caner Taslaman:

ALLAH görünmez, fakat her şey Onunla görünür olmuştur.

Ne demektir bu acaba? Bilinmeyeni bilinmeyenle açıklamanın çok güzel bir örneğidir. Bu söz o kadar yorum kaldırır ki doktora tezleri yazılır bu söz üzerine akademik kariyerler yapılabilir.

Tamamen anlamsız bir laf. İnsan duyularından bahsediyoruz. İnsanın görme duyusundan.

“ALLAH görünmez”in açılımı şöyledir: İnsanın görme uzvu olan gözün çözünürlüğü ile “ALLAH” diye adlandırdığımız şey görülemez. Biz gözümüzle görürüz ama bu göremediğimiz şeyin “görünmez” olduğu anlamına gelmez. Sadece insan olarak bizim görebilme eşiğimizin dışında kaldığını gösterir. Göremediğimiz şeyin görünür olup olmadığını hatta varolup olmadığını bile bilemeyiz. Biz radyo dalgalarını göremeyiz ama radyo cihazı radyo dalgalarını “algılar” yani görür. Radyo dalgalarını keşfeden Hertz “Allah radyo dalgalarını görünür yapar” deseydi ve radyo cihazını geliştirmek yerine kiliseye gidip dua etseydi bugün hala Allah’ın radyo dalgalarını görünür yapmasını bekliyor olurduk.

Bilinmeyeni bilinmeyenle açıklamak okulcu akademiklerin çok sevdiği bir açıklama yöntemidir ama kısır bir açıklamadır. Hiç bir buluşa yol açmaz.

“Allah görünmezdir” bir tanımlamadır. Bir önkabuldür. Yani bir aksiyomdur. Aksiyom doğruluğu kabul edilmiş bir tanımlama demektir. Doğru veya yanlış değildir. Sadece doğru olduğu kabul edilmiştir. Bütün sonuçlar aksiyomdan çıkartılır. Aksiyomun kendisi ispatlanamaz. Nasıl ispatlansın doğruluğu zaten kabul edilmiştir.

Her şey Onunla görünür olmuştur.

Bu ne demek? Bir kere “O” harfinin büyük harfle yazılmış olması dikkatimizi çekiyor. Neden? Allah kelimesinin özel isim olarak kabul edildiği için “O” büyük harfle yazılmış herhalde. Belki saygı icabı öyle yazılmış. Tipografi incelikleri ile saygı göstermek aslında çok yeni bir olay çünkü Arapça’da büyük harfler olmadığı için Kuran’da Allah’ın ismi hep küçük harfle yazılmıştır. Yani Allah kelimesini allah olarak küçük harfle yazarsak kimseye saygısızlık yapmış olmazdık. Kuran herhalde Allaha saygısızlık yapmış olamazdı.

Peki “her şey [Allah] ile görünür olmuştur” lafını anlam olarak nasıl çözümleyebiliriz?

“Her şey” ne demek? Görünen her şey demek. Daha doğrusu insan gözünün gördüğü her şey demek. Mesela, Twitter’de gördüğüm bu yazı “her şeye” dahil olduğu için “Allah ile görünür” olmuştur. Daha doğrusu Allah görünür yapmıştır. Yoksa Allah ile görünür olmuştur ne demek? Allah’ın görünür yapması ne demek? Anlaşılır bir laf değil. Radyo cihazının görünmeyen radyo dalgalarının görünür yapması gibi, Allah da cisimleri insanlara görünür mü yapmış? Nasıl yapmış bunu? Neden yapmış? Zaten insan gözünü yaratarak ve ışığı yaratarak cisimleri görünür kılmamış mı? Daha fazla açıklama gerekiyor mu?

Korkarım buradan Allah’ın varlığını ispatlamaya gidecek. “Herşeyi Allah görünür yaptığına göre, Allah’ın varlığı şüphesizdir” diyecek. Bu mantık varmak istediğini varsayan çürük bir mantık değil mi?

Hala anlayamadım. Allah neden ve nasıl mesela bu elimdeki kalemi görünür kılmış. Ve bunun Allah’ın görünmezliği ile ne alakası var? Elimde tuttuğum kalem ışık onun yüzeyinden yansıdığı için görünür oluyor. İnsan gözünün nasıl gördüğünü açıklamak için Allah’ı neden olarak sunmak hiç bir şey açıklamaz. Sadece böyle bir açıklama yapanın tembel bir okulcu akademik filozof olduğunu gösterir. “Elimde tuttuğum kalem Allah ile görünür olmuştur…” Bu cümle görünürlük hakkında ne açıklamış oldu? Hiç bir şey. Allah ne yapıyor da kalem görünür oluyor? Eşyayı görünür yapmak Allah’ın Kuran’da açıklanmış özelliklerinden biri mi? Dünyayı yaratmış olması zaten görünür yapmış anlamına gelmez mi? Işığı da yaratan o. İnsan gözünü de yaratan o. Ayrıca neden sadece insana görünür yapıyor? Eğer insanlar yeryüzünden silinip gitse herşey görünmez mi olacak?

Görüntülerden söz açılmışken, zaten her şeyin görüntü olduğunu biliyoruz. Kalem de mi görüntü? Cisimler de mi görüntü? Her yüzey sadece tanımlanırsa vardır. Kalem de öyle. Duvardan ben geçemem ama radyo dalgaları geçer.

Bilinmeyeni bilinmeyenle açıklamak okulcu akademik filozofların (Caner Taslaman gibi) en sevdiği açıklama yöntemlerinden biri olmuştur tarih boyunca. Hatta okulcu akademik filozofları “bilinmeyeni bilinmeyenle açıklayan sonra da bilinmezliğin en derinlerine kadar kılı kırk yararak tartışan akılsavar kişilerdir” diye tanımlayabiliriz. Sonra başka bir okulcu filozof aynı söze yorum yazar ve yeni bilinmeyenler ekler sonra orijinal üstâd bir cevap yazar böylece insanlığın sahip olduğu bilgi hazinesi artıp durur. Yoksa bilinmezler mi artar bunun tartışmasını üstatlara bırakıyoruz.

Notlar:

Caner Taslaman’ın tweet’i.

— Okulcu akademik filozofların çeşitli akademik seviyeleri vardır. İlk başlayan çaylak akademikler bilinmeyeni bilinenlerle açıklamak gibi basit işlerle uğraşırlar. Daha sonra Master yaparlar ve artık bilineni bilinmeyenle açıklarlar. Bu işte usta olunca en yüksek seviyeye çıkmak için doktoralarını verirler ve artık bilinmeyeni bilinmeyenle açıklama sanatında üstatlaşırlar. Bu seviyeye ulaşmış olanlara da “Prof. Dr.” denir ve asıl bunlardan korkulmalıdır. Bu Prof. Doktor titri ölümcül bir titrdir ve bunun sahibi öyle herkesle muhatap olmaz. Her sözü bir anlaşılmazlık abidesidir ve bu yüzden hiç bir dedikleri anlaşılamadığı için mutlak doğrudur, aksini iddia eden gafiller de ağızlarının payını alırlar.

 

Mushaf Kuran’ı Kerim midir?

Mushaf
Kuran’ın bize olduğu gibi ulaştığı konusunda tereddüt vardır.

Faruk Beşer, Yeni Şafak’ta şöyle demiş:

Kuranıkerim’in bize olduğu gibi ulaştığı konusunda tereddüt yoktur. Onunla ilgili mesele sadece doğru anlaşılması meselesidir.

***

Faruk bey,

Kuran metninin Hz. Peygamber’in katiplerine dikte ettiği şekilde bize ulaştığı konusunda tereddüt yoktur, diyorsunuz. Bir ilahiyatçı olarak Kuran’ın yazıya dökülme sürecinin ne kadar tartışmalı olduğunu bilmemeniz mümkün değil diye düşünüyorum. Bu konuda benim bildiğim en önemli kaynak Tunay Bayrak’ın Mushaf (bugünkü Kur’an) Kuran’ı Kerim midir? adlı kitabıdır. Bu kitabın “Peygambere gelen vahiylerin kitaplaşma (mushaflaşma) süreci sorunludur” adlı bölümünde, yazar bu sorunlar hakkında 20 tane saptama yapıyor.

Ben bu saptamaları dikkatle okudum ve peygambere indirilen metnin bugün elimizde bulunan mushafla aynı olmadığı konusunda inandırıcı deliller sunduğunu düşünüyorum.

***

Bazı kesin tarihsel olgular var. Peygamber öldüğünde bilinen ayetler henüz kitaplaşmış değildi. İlk derleme çalışması Zeyd bin Sabit tarafından yapılmıştır. Halife Ebu Bekir Zeyd’e “Sen Kuran’ın izini sür ve tamamını bir araya getir” der. S.19.

Ebu Bekir Kuran’ı nasıl derleyeceğini Zeyd’e şöyle izah eder: “Peygamberin mescidinin girişine otur. Biri sana Allah’ın kitabından bir ayeti iki şahitle getirdiği takdirde onu kaydet.”

Bu derleme çalışması, başka bir rivayete göre Halife Osman tarafından yaptırılmıştır: “Osman bir konuşma yaptı ve şöyle dedi: ‘İnsanlar kıraatlerinde ayrılığa düştüler ve ben her kim Peygamberin bizzat kendisi tarafından yazdırılmış bir ayet metnine sahipse bana getirmesini istiyorum.’ Bunun üzerine insanlar kağıt, kemik, ve yapraklar üzerine yazılmış ayetlerini getirdiler.” S.22

Peki bu kağıt, kemik ve yapraklar üzerine yazılmış olan ayetler nasıl yazılmışlardı? Elimizdeki mushafın hattı ile mi yazılmışlardı? Elimizdeki mushafa benziyorlar mıydı? Hayır! “Osman mushafının ilk nüshaları geniş oranda sessiz harflerle yazılmış, sıklıkla ünlüler düşürülmüş ve hiç bir nokta içermemektedir. Daha çok… Hicazi hatla yazılmış bir mushaftan alınmış resme benzemektedir….”

“Yani b, y, t, s, n, aynı harf işaretiyle; s ve ş aynı harf işaretiyle gösterilmektedir. Yani bir sözcükteki bir harf işareti b olarak okunabildiği gibi t, y, s, n olarak da okunabilir. Başka bir sözcükte bir harf işareti hem d hem z; yine başka bir sözcükteki aynı işaret hem s hem de ş harfleri olarak okunabilir.” S.23

Bu alıntı sanki, “Arapça değil mi, uydur uydur söyle…” sözünü kanıtlar niteliktedir. Bu belirsizlik Arapça’nın özünde vardır çünkü “Arap alfabesinde 28 harf vardır; buna karşın yalnızca 15 işaret çeşidi bulunmaktaydı ve geri kalan 13 işareti tahmin etmek gerekmekteydi.” S.30

Öyleyse, Kuran’ın nasıl yazıldığı değil nasıl okunduğu önemlidir. Yani Kuran metninin anlamı işaretlerden değil, işaretlerin nasıl okunduğundan çıkar. Unutmayalım ki Kuran Arapça dilinde yazılmış ilk yazılı metindir! Arapça ile yazı yazma Mekke’ye peygamberin zamanında gelmiştir. Zaten okuma yazma bilen kişiler yok denecek kadar azdır. Kuran’ı doğru telaffuz etmeyi bilen tek kişinin ölümünden 20 yıl sonra, sadece sessiz harflerle yazılmış ve türlü türlü anlamlar verilerek okunabilen bir metin nasıl “tartışmasız” peygambere inen metin olabilir?

Ama daha bitmedi.

“Hz. Osman bu mushafların dışında kimin elinde Kuran’dan ne varsa yakılması için emir çıkardı.” S.23 Yani daha o zaman, Osman zamanında, birden fazla Kuran vardı ve bunlardan hangisinin Peygamberin ağzından çıkan sözlerin yazıya dökülmüş hali olduğunu bilen yoktu. Kimsenin de bilmesine imkan yoktu.

“Hz. Osman’ın farklı nüshaları yok edip Medine nüshasını resmileştirmesi akabinde bazı ‘kurra’ Osman’ın bu girişimine şiddetle karşı koydular.” S.25 Peygamberin inen ayetleri okuduğu ve yazdırdığı katiplerden (kurralardan) bazıları Osman’ın derlediği Kuran’ı asıl Kuran olarak kabul etmiyorlar. Ama siz, bütün bunlara rağmen, Kuran’ın günümüze kadar peygamberin kayda geçirilmiş sözleri olarak, ve bir bütün olarak, eksiksiz ve fazlası olmadan, günümüze kadar geldiğini söyleyebiliyorsunuz!

Hikaye devam ediyor. Peygamber “Kim Kuran’ı indirildiği gibi okumak isterse İbn Ummi Abd’nin kıraati üzre okusun,” demiş. S.26 Halbuki Kuran’ı derleme görevi Zeyd’e verilmiş, Ummi Abd’a değil. Peygamber’in sözünden, yine, anladığımız önemli husus, Kuran’ın yazıldığı harflerden çok o harflerin nasıl okunacağı, nasıl kıraat edileceğidir. Yani kaybolan, ve bize kadar gelemeyen, Kuran’ın nasıl okunacağıdır. Daha Peygamberin zamanında Kuran’ın tek bir okunuşu yoktu; her okunuş bir Kuran olduğuna göre, daha Peygamber yaşarken, birden fazla Kuran vardı.

Nihayet, 8. yüzyılın başlarında, Haccac İbn Yusuf “seslendirme işaretleri olan harekeler ile” Kuran’ın yeni bir nüshasını yazdırır ve Medine dahil olmak üzere büyük İslam kentlerine birer kopya yollar.” S.30 Bu Kuran’ın bilenen en az 3. yeniden yazılışıdır. Fakat Haccac’ın kopyası da değiştirilmiş ve “yerine el-Mehdi tarafından Bağdat’tan gönderilen nüsha konmuştur. Maalesef Haccac’ın nüshası hakkında ayrıntılı bilgi mevcut değildir.” S.30 Yani, “Peygamberin ölümünden yaklaşık 150 yıl sonra bile Kuran’a böyle keyfi müdahaleler olabiliyordu.” S.30 Fakat siz bütün bu ilmi görmezden gelip, Kuran’ın hiç değişmeden günümüze geldiğini söylüyorsunuz.

“Mushafın tek lafız ile okunuşunun sağlanması VIII.-IX. asırlarda Müslüman toplumunda yapılan bilimsel tartışmaların sonucunda oturmuştur.” S.31 Yani bu ne demek, bugünkü mushaf Peygamberin kurralarına dikte ettiği metin değil, peygamberin ölümünden bir buçuk asır sonra “bilimsel tartışmalar sonunda” tanımlanmış ve karara bağlanıp “resmileştirilmiş” bir metindir.

Şimdi de 32. sayfadan durumun özetini alıntılıyorum: “Hz. Muhammed’e geldiği kabul edilen vahiyler kesin olmamakla birlikte önce Halife Ebu Bekir, sonra Halife Osman döneminde derlenip düzenlenip bir kitaba dönüştürülüyor. Bu kitaba mushaf deniliyor. Bu kitap noktasız ve harekesiz Arap harfleriyle yazıldığı için okuma dolayısıyla anlamlandırma farklılıkları oluşuyor. Hem bu yüzden hem de İbni Mesud gibi, Ubey b. K’ab gibi bazı sahabelerin yazdığı kitaplar yüzünden Mushaf üzerinde ihtilaflar oluşuyor, tartışmalar çıkıyor. … Mushaf’la ilgili bu tartışmalar tahminen 900’lü yıllarda sona eriyor ve bütün Müslümanların üzerine ittifak ettiği bir metin bu dönemlerde ortaya çıkıyor.”

Bugünkü mushaf 900’lü yıllarda sabitlenmiş olan metindir. Araplar nihayet Kuran’ın tek lafız ile okunmasını sağlamışlarıdır ama peygamberin lafızı ile okunuşunu sağlayamamışlardır.

***

Kuran metninin tarihsel gelişiminin de Allah’ın bir emri olduğunu ve Allah’ın peygambere indirdiği metnin değil, bu metnin nihayi metin olmasını istediğini söyleyebilirsiniz, ama “tartışmasız” peygamberin ağzından çıkan metin olduğunu söyleyemezsiniz.

Kuran’ın metninin Peygamberin kusursuz diktesi olduğu görüşünün Türkiye’de resmi akademik görüş olmaktan başka bir değeri yoktur: “Kuran tarihi ile ilgili kitaplar, yazılar yazan Türk ya da Türkiyeli ilahiyat akademisyenlerin bir çoğu Dr. Tayyar Altıkulaç, Prof. İsmet Ersöz örneklerinde olduğu gibi hem vahiylerin kitaplaşma sürecinin ne kadar sancılı olduğunu anlatan bu rivayetleri aktarırlar hem de bunlar yokmuş gibi Kuran’ın hiçbir değişikliğe uğramadığını iddia ederler.” … “Hem Osman mushaflarının kaybolduğunu, günümüzde bunlarla ilgili hiçbir kalıntı bulunmadığını söyleyeceksiniz hem de bugünkü Mushafın yani Kuran’ın korunmuşluğundan hiç kuşku duyulmaması gerektiğini söyleyeceksiniz… Düşüncelerindeki bu paradoksu niçin görmüyorlar ve neden bu kadar kesin konuşup yazabiliyorlar?” S.33

***

Evet, Faruk bey, tarihsel olayların aksine nasıl bu kadar kesin konuşabiliyorsunuz?

***

Aslında bu kadar söze bile gerek yok. Elimizdeki metnin kendisi zaten asıl Kuran olmadığını tartışmasız bir şekilde belli ediyor. Elimizde en az iki tane Kuran var. Biri iniş sırasına göre diğeri ise “Kuran’ı Kerim” olarak kitapçılardan aldığımız ve “Açan bölümü” ile başlayan metin. Bu mushafın inen metin olmadığını zaten biliyoruz çünkü surelerin isimleri sonradan konulmuştur ve sure isimleri kutsal metnin bir parçası değildir.

Orijinal metin harekesiz ve noktasız yazılmıştır. Elimizdeki metin hareke ve noktalarla yazılmıştır. Daha bundan net bir farklılık olabilir mi? Bu okuma işaretlerini koyanlar mutlaka harekesiz okumalardan çıkan çeşitli anlamlar arasında seçim yapmak durumunda kalmışlardır. Her zaman doğru seçimi mi yaptılar? Peygamberin ölümünden bir asır sonra doğru telaffuzu bilecek durumda mıydılar? Tabii ki hayır.

Bu konuda kitapta verilen bir örnek 2. Surenin 248. ayeti ile ilgili: “Zeyd ‘buradaki kelime TABUH’tur, Eban ise hayır TABUT’tur’ dedi. Bunun üzerine biz Hz. Osman’a müracaat ettik ve o da bu kelimeyi “tabut” olarak yazdırdı.” S.28

Bugün bile Kuran’ı anlamlandırma zorlukları devam etmektedir. “Hımar” kelimesinin anlamının bir ideolojiyi desteklemek için uygun olarak seçilmesi sonucunda milyonlarca kadın başını örtmüştür. Hala kimse “hımar” kelimesinin ayetin bağlamında ne anlamda kullanıldığını bilememektedir. Zeyd için de Eban için de “hımar” kelimesinin net bir anlamı vardı belki de, ama zamanla unutuldu.

Eban ve Zeyd’in, okuma yazma seviyesi şüpheli insanların getirdiği kemik parçaları ve yapraklardan derlediği ve Osman’a sorarak yazdığı bir metin mi peygamberin katiplerine dikte ettirdiği “tereddütsüz” kutsal metin oluyor?? Hiç zannetmiyorum. Zaten elimizde bu erken metin bile yok.

Kuran’ın “doğru anlaşılması meselesi”ne de başka bir yazıda bakarız!

###

Notlar:

— Faruk Beşer’in bahsedilen yazısı: Büyük zatların söylediklerinin dini değeri

— İslam Ansiklopedisinde mushaf ile ilgili bilgilendirici bir yazı.

— Yazıda bir kaç yerde vahiylerden bahsederken “peygambere inen metin” demişim. Bu tabii doğru bir söz değil. Vahiy metin olarak inmemiştir. Peygamberin içine doğmuştur. Cebrail’in vahiyleri peygamberin kulağına Arapça fısıldadığı gibi bir düşünce yanlıştır. Ayetlerin özgün şekli peygamberin katiplerine dikte ettiği kelimelerdir.

İçinde “HIMAR” kelimesinin geçtiği yazılarım.

— Bakara suresinin 248. ayetinde Osman’ın TABUT olarak yazdırdığı kelime, çeşitli Türkçe meallerde, tabut, sandık ve Ahit Sandığı olarak geçiyor.

— Ebubekir Zeyd’e “…biri sana Allah’ın kitabından bir ayeti iki şahitle getirdiği takdirde onu kaydet” demiş. Ebubekir’in daha kitaplaşmamış bir metne “Allah’ın kitabı” demesi de ilginç değil mi? “Kuran” ismi sonradan konduğu halde Kuran’ın kendisine “Kuran” olarak hitap etmesi de ilginç. Bebeğin kendi isimini bilmesi gibi.

— Faruk Beşer, “Kuranıkerim’in bize olduğu gibi ulaştığı konusunda tereddüt yoktur” diyor, ama “900’lü yıllarda sabitlenmiş ve resmileştirilmiş Kuran’ın bilmem kaçıncı yazılışının bize olduğu gibi ulaştığı konusunda tereddüt yoktur” demek daha doğru olurmuş.

— Ama dediğim gibi, Kuran’ın tarihsel gelişimini görmezden gelip, bugünkü mushafa bakıp, “Allah’ın indirdiği Kuran” budur diyebilirsiniz. Yani Allah Kuran’ın son halinin elimizdeki mushaf olmasını istediğini söyleyebilirsiniz. Buna diyecek bir şey olamaz.

— Bu kitap da çok aydınlatıcı: Kur’an’ın Metinleşme Süreci, Doç. Dr. Ziya Şen, İstanbul, 2014. 2. Baskı. “Metinleşme süreci ile; Kur’an’ın Hz. Peygamber’e vahyedilmesinden sonra yazılması, Hz. Ebu Bekir döneminde yazılı dokümanların bir araya getirilmesi ve kıraat birliğinin sağlanması için Hz. Osman’ın hilafeti esnasında çoğaltılması süreçlerini ve bu zaman zarfında ortaya çıkan problemlerin tahlil edilmesini kast ediyoruz.” S.19

 

Türban modasının sonu

Şöyle bir tweet gördüm:

screenshot_2018-06-19-17-56-08-11767889330.png

Arapça “hımar” kelimesinin sadece “başörtüsü” olarak kullanıldığı tabii büyük bir yalan. Hımar’ın başörtüsü olduğunu iddia eden her Kuran uzmanı için “hımar” başörtüsü değildir diyen bir Kuran uzmanı vardır. Zaten Erdem Uygan’ın Kuran’ı Tahrife Modern Bir Örnek yazısının propaganda amaçlı samimiyetsiz bir yazı olduğunu detaylı olarak anlatmıştım. Burada tekrarlamaya gerek yok.

“Türban modasının sonu” yazısını okumaya devam et